دو

دو

خرداد

دو

دو

سه

هفتاد و شش

هشتاد و هشت

دو

.

.

هیچ

هشتاد و نه

هیچ

هیچ

…

.

به گوشم غمی زمزمه می کنی

زخمت را به خنده گرفته ام

.

مشو، متأسفم، خشمگین

داده اند واژه ها به گوشهایم نظم را از دست . .

.

فرق صحیح و غلط را

.                         . آیا

.                          .     . تو می توانی اَم گفت ؟

.

بنگر به خنده های دروغینم :

خط کنار لبانم امضای خوشبختی نیست

.

اینجا من و دروغ با هم تو می گوییم . .

.                   . با هم هماره می خندیم

.                   . با هم، همه، حماقتهایمان را مدام می بالیم

.

شرمنده

نظم واژه ها

ساختار زبان

همه در بی قانونیِ ذهن من غرقند

.

فرق میان حس نگاه تو وان غریبه

.                   . .                   .نیز . . .

.

.

در روزگار صلوات خوانانِ دزد

پیرزنی کم سن و سال؛ دخترکی ملول، خموده، سر به زیر؛ یا مادری به هزار کودک آویخته ام خواندند . .

.

دوست داشته هایم را لای کاغذهای مچاله

به سطل می سپرم

.

هر روز

با هر خبر . .

.

خورشید را، عاقبتی سرد، ورق می زند

ابرها،

پر شوم،

اضطرابِ صبحند

.

.

ما در کلاس

درد را مدام هجی می کنیم

مردن هزار بار صرف می شود

.

و عشق و پرواز و زندگی…  چه؟ چه گفتی باز؟

.

این روزگاران، روزگاران عجیبی ست

ما رنج کشیدگانِ سختِ تاریخیم

بگذشته از تمامی دردهای ناتمام

.

آه

خورشید

خورشید

آه

گرمای کنونی ات عشق است . .

.

دهان من خشک

نفس تو تلخ

.

پی آب وجودت آن همه دیوانه وار بوسیدمت . .

.

.

از چه تو این گونه سخت زاده شدی؟

حالی

که نرم، برق نگاهت بستر من است..

.

.

.

حقیقتِ دنیای تو :  انکارِ دنیای من . .

.

.

.

نفست را حبس کن

تا ده بشمار

.         . و بعد

.         .        . هر چه خواستی دروغ بگو

.

.

قفس را برای این ساخته اند

.         .           .         . که هر که می خوانَد، درون آن “چیز” حبس شود

.

می دانی که…

.           .همیشه دیگرانی هستند که از آوازِ آزادیِ محبوس

.         .           .         .          . .           . .     . لذت برند

.

.

سقوط عشق

.         . به عمق هزار عشقبازیِ پر شهوت

.         .            .         .           .         . به روزگارانِ “چه فرقی می کند”

.         .            .         .           .         .           .         .          .         . پر واضح است

.

.

آه

.

من نفس های مردی را گاز گرفته ام

.         .            .         . که با باد

.         .          .         .            . دیگر حتی از روی بندِ خیالم هم پر کشیده است

.

.

نفست را حبس کن

.         .              . تا ده بشمار

.         .             .         .           . حالا تمام سیاهی ات را فوت کن

.

.

.

.

بوسه

.

.

بوسه

.

.

.

.

چون آب که بر صخره،

.

.

.                 .        . ارضا شدیم . .

.

.

ای درد

چرا صدای مرگ می دهی؟

.

.

بر جای بوسه دانه های سپید :

.           .                    .    . علف های هرزه

.

این عشق که بر دیوار اتاقتان قاب شده

.          .                .             .     . پس چیست؟

.

.

کرد امواج ناخوشی خواهد آواره مرد را خاموش

.

دامن کشان

.          . به پای زمین

.           .                . چرخیده ایم . . .

.

.

.

من هم محاربم

اینک

مرا هم اعدام کنید . .

.

.

.

.