.

دارد درون خودش سقوط می کند

دار می زند خود را

با گاز، خفه می کند

از درد رگ های دستانش

بی تاب می شود . . .

.

آرام ندارد

دیوانه می شود

دارد شکنجه می شود

از لای ذهن، صدای ضجه . . .

می شنوی؟

.

یادش به خیر

زمستان

دیوانه زمستان های تهران

روزگار حرف های بی سر و ته از عشق

شب های شوق

بوسه های داغ بر نیمکت های یخ زده میان برف

تند دور شدن از دستِ نگهبان پارک

و دست های عریانِ من که چسبیده به دستکش های تو . . .

.

مرد برفی

.

آب نشدی؛

نه از گرما

نه از عشق

مرا فقط طلسم یخ کرده ای

.

این روزها که نه برف می آید و نه سرما مثل قبل هاست

چه کرده ای با من

که آب نمی شوم؟

.

.

سخت  می باید شدن

به سرزمین مردانِ مرد- دوستِ  مرد- خدا

.

گاهی خرده های ریخته ام را با غصه جمع می کنم

و دست روی تَرَک هایم می گذارم

نشکند تا

نبیندش کسی…

.

وحشیِ وجودم را پنهان کرده،

دروغِ “زنی سخت جدی” ام

.

و مرد، دوست ندارد دخترانه- زنانه های من را ببیند

.

از خدا- مَرد طلاق گرفته ام

نفرین شده زنی دیوانه

میان انبوه ماشین ها

به پرسه زنی، می دوم

.

روی پل های عابر تاریک

تند تند از مرد دور می شوم

و نگاه ها از چشم های راننده های تاکسی می دزدم

.

انگار عجیب جانوری به سرزمین مردان ام

.

حرف هایم را بلند می زنم

بغض ها و خشم ها را می بلعم

بی توجهی

بی احترامی

.

تو که هستی؟

مرد؟

مرد ایرانی؟

.

.

خانه می رسم

و پدر

بابا

پدر . . .

.

.

عشق را

.          . مورد – مورد

.          . .          . می شمارَد

.

شمارش دوست داشتن

.                   . بسی

.          . .          . ساده تر است

.

کاش

.     . گاهی

.          . ای کاش

.                . عددها میان حرف و نگاه هایمان گم می شد .

.

بی خواب

در بستر

هم آغوش بکارتی ناخواسته

.

حوّا گونه

داوطلبم

.

شیطان!

این سیب های ممنوعه کدامینند؟

.

مشق سیاه بختی به هزار باره نوشتن چه سود؟

.

شور گناه

و

لذت سرکشی به کنار

.

نقش زنانگی مگر از ابتدا چه بود؟!

.

.

بافته ی موهایم را باز می کنم

موج می زنم در باد

.

دختری می شوم تازه بالغ

شرم زده از برآمدگی های تازۀ زنانه

.

موهایم شانه می شود لای نگاهت

فکرت را می خوانم

دستهایت که بر هم می فشاری . .

.

می دوم از پیشت

حسودت می کنم

پَسَت می زنم

باز جلو می کشم

.

موهایم را می بافی

نفس هایت به شماره می افتند

می شمارمشان

.

غرق نشوی در فکرهای زیبا . . !

.

.

.

.

حالی

دوباره

با دست های جویده ناخن

میان صفحه های سیاه- سپید، نت؛

چقدر ناکوک بود

بعدِ این همه . . .

.

های

چه خوب نیست هیچ در این شهر

چه می ترسم

از هیبت رؤیاهای شوم ذهن پریشان

و پشت دخترکی سرخوش و عاشق پیشه، پنهان

.

کاش کولی ها از کوچه پس کوچه های شهر گذر می کردند

تا سازم را بغل کنم و بدوم دنبالشان

.

بی شانه

بی ساعت

بی ترس

همیشه بی نگران

.

و نه دنبال هیچ

و نه دنبال (. . .)

دیوانه . . . دیوانه . . . سرگشته . . . پریشان

.

کسی نامم را نداند . . . نخواندم . .

.

کجاست پس راه خروج از این شهرِ بی مکان ؟

.

ریز ،

ریز

نه چونان آینه ای خرد شده

.

همچون یخ

………… ابتدای بهار

.

آه

…..عزیزترینم

.

بی آن که لذتی

………..بی آن که حس خوب

………..………..……….. رضایتی

چون حفره ای تهی

محض تو، محض مردانگی، محض خیال . . !

.

بگذار

…….. ما را بهار

…….……….. جوانه زند

.

بادی

……….. مگر

………..……….. جدایمان کند

.

………..خاکی

…………..……..تگرگی

………...………..………. روییدنی

شاید . .

.

.

این نفس های مرگ بار

آه

خوابم میآید

مرگ مگر چه بود که ترس نه، که اندهی بی پایان داشت؟!

.

هر روز

بی شکّ مرگ ستاره ها برخاسته ایم

.

و به امید

پر شکّ هست شدن هزارانشان امشب . . .

.

.

موهایم فِر خورده لای دست و پای مرد

همچو پیچکی، رونده ای . .

.

حسرتا

.

مرد بی تفاوت است

با خشونتی غریب می رود

.

تابِ طره ها چونانِ هیبتش به جاست . .

.

آه، مرد

رفتنت

بسی ز مردنت مقابلم . . !

.