.

از چه تو این گونه سخت زاده شدی؟

حالی

که نرم، برق نگاهت بستر من است..

.

.

.

حقیقتِ دنیای تو :  انکارِ دنیای من . .

.

.

.

نفست را حبس کن

تا ده بشمار

.         . و بعد

.         .        . هر چه خواستی دروغ بگو

.

.

قفس را برای این ساخته اند

.         .           .         . که هر که می خوانَد، درون آن “چیز” حبس شود

.

می دانی که…

.           .همیشه دیگرانی هستند که از آوازِ آزادیِ محبوس

.         .           .         .          . .           . .     . لذت برند

.

.

سقوط عشق

.         . به عمق هزار عشقبازیِ پر شهوت

.         .            .         .           .         . به روزگارانِ “چه فرقی می کند”

.         .            .         .           .         .           .         .          .         . پر واضح است

.

.

آه

.

من نفس های مردی را گاز گرفته ام

.         .            .         . که با باد

.         .          .         .            . دیگر حتی از روی بندِ خیالم هم پر کشیده است

.

.

نفست را حبس کن

.         .              . تا ده بشمار

.         .             .         .           . حالا تمام سیاهی ات را فوت کن

.

.

.

.

بوسه

.

.

بوسه

.

.

.

.

چون آب که بر صخره،

.

.

.                 .        . ارضا شدیم . .

.

.

ای درد

چرا صدای مرگ می دهی؟

.

.

بر جای بوسه دانه های سپید :

.           .                    .    . علف های هرزه

.

این عشق که بر دیوار اتاقتان قاب شده

.          .                .             .     . پس چیست؟

.

.

کرد امواج ناخوشی خواهد آواره مرد را خاموش

.

دامن کشان

.          . به پای زمین

.           .                . چرخیده ایم . . .

.

.

.

من هم محاربم

اینک

مرا هم اعدام کنید . .

.

.

.

.

.

این گونه که پیش می رویم

.      . در این میانۀ قتل و تجاوز و درد

.

ما

.     . شوکران جام بلورین را سر کشید خواهیم

.

دنیا

.     . مقابل مان

.       .       . سر تعظیم کرده بر زمین فرو

.

با دستهای خود

حتی

شاید

.

تیری به قلب من

تیغی درون تو

.

زهر هلاهل است

.           .       . زیستن میان اشک

آه

دردت به جان تلخ من

.        .            . ای مهربان

.

دیگر نایست

این جام شوکران به لبانت نهاده ام

.

.       .          .            .  .   . بدرود  .  .

.

.

آقا

. دلم رهاست

.    . نمی بگیری اش خواهی ؟

.     .        .            . چرا ؟

.

.

معبد

در گذر سده ها، قرن ها، هزاره ها

راوی دردها

جای شمع ها

.     . غصه ها

.     . گریه ها

بغض کرده

پنهان

.     . همچون ورمی آماسیده در خاک

.

معبد

زخم هزار تیشه بر دلش

وز دود آتش شب هنگام ،

.     .      .     .      .     . رو سیاه :

.     . من سنگ ایوبم !

.     . رو بآسمان

.     . زیر خاک

.

معبد به زیر خاک

تک نارون

بدون رود

خشکینه دستهایش به آسمان :

.     . من آهِ معبدم

.     . فریاد فروخوردۀ این سالها . .

.

پنهان کنید معبد پیر را

.     . از چشم نامحرمان نا به کار

اینجا هوا صدای ناله می دهد

گویی خدا سر شرم بر زمین دارد

.

ویران شود دلتان

.     . اگر

این ریش ریش

.     . دل خاک را

.     .        . بر هوا کنید . .

معبد مهر- مراغه

۶/۹/۱۳۸۸

.

منجوق دوز

آسمان شب

سوزنی به چشمم فرو رفته

صورتم خیس . .

.

روزهاست؛

اکلیل های آسمان

که

دیگر

نمی خندند

.