آهی بکش

زخمی بزن

شعری به زمزمه بخوان

.                      . بشکن سکوت را

.

این بوسه های حبابی ات گم می شوند

از جای زخم و کبود بر تنم، اما، شادی شکفته است !

.

برگو

شلاق گفته هایت بهتر از زندان سکوت است

آواز کن برایم مرد

.

عکس از: http://500px.com/photo/3823659

از آسمان

. .  .   . خنک و سپید

.      .    .     . بی نهایت اسپرم،  بر زمین

که در سکوت

. .  .   . در انتظار بارور شدن

در سکون

.

.

چهار پنج ماه دیگر

. .  .    . .  .   . زایمان زمین است

.

تنم زمین

کشت می کنی

آب می دهی

بارور می کنی ام

تنم کتاب

ورق می زنی

حاشیه می گذاری

تا می کنی

تمام می کنی ام

.

تنم ساز

زخم بزن

می خواهم بخوانمت

.

ببینم

تا به حال گریسته ای؟

آن گونه وحشی و دیوانه که نفست،   جایی،    گیر  کند؟

که تمام جانت از چشم ها غلت بزند و از چانه سقوط کند؟

.

چه کارت کنم که آن گونه شوی؟

چه کارم کنم؟

خاطره چون باد

و اشک

موج، موج

.             . شلاق می زنند

.

هر چه شیرین تر

.                  . دردناک تر

یا برعکس . . .

.

کاش یک بار تو می ترسیدی

تآرامت می کردم

می فهماندمت که: چیزی نیست

رام باش

آرام باش

.

کاش این بار تو بمیری

تا بدمم درونت

دوباره از نو خلقت کنم

و بخوانم به گوشت که:

باش

.

کاش این بار، تو، من شوی

تا بفهمانمت که بی اخم هم می شود

کاش . . .

.

عکس از: خودم

تند تند حرف هایت را می بلعی

فکر هایت را خط می زنی

سنگسار می کنی خود را . . .

.

در انتظار آتش، از ترس

از حیرانی گناه های احتمالی، دعا گویان، مویه زنان، هماره توبه کنان

.

جانا

لذت گناه هنوز . .

لای سپید تیز دهان تو، می بینمش، که قهقهه می زند

.

بگذار

این بار رها کن

با هم، بیا “معصیت” کنیم

و بخندیم این بار

.

خدایان ما، هماره، مدام، به گناه تاخته اند

امـــــــــــا، مــــــــن، امـــــــــــروز

از جــنـــــس گـنـــــــــــــاه خالــصـــــــــم

نه آتش؛ نه خاک؛ نه آب و نه باد.

همه؛ در هم آمیخته و آلوده . . .

.

نفس بکش مرا

نفس گناه آلوده بهتر از مرگ است . .

.

کمی عشق تعارفم کن

با اسانس توت فرنگی

و شکلات اضافه

.

گرسنه ام

.

و عزیزترینم

خیلی دوستت دارم..

عکس: از خودم!

گره خورده تن هایمان به آغوش تنگ کاناپه

شب

کمی آهسته تر زیبا

.

می ترسم

و به ابرها فکر می کنم

. به نم بازوهایت

. و چشم های دریاییت . . .

.

میان ابر تنت پنهان می شوم

صدایت می کنم

نکند گم شویم

فرار می کنم

.

آرام باش

آرام، ولی وحشی

آن گونه که دوست می دارم واژۀ مرد را

.

شب است

اما همه چیز برق می زند

صورتم را

. جایی میان نرمی گوش و سینه ات پنهان می کنم

.

نگاهم کن

.

نکند پرتاب شوم از میان ابر خیس تنت

.

آرام باش

.

میان فریادهای من

هیچ نگو

حتی نه دوستت می دارم

.

دیوانه ام کن

بگذار درد بکشم

و میانۀ راه

بلند بلند بخندم

.

می ترسم

فرار می کنم

باز می گردم

تو آرام نیستی

نمناک و طوفانی

ابر باران دار گذرنده

.

آرام باش

.

شمع آورده ای

و شراب

.

.

لای دانه دودهای سیگار برگ وحشی  ات . . .

گم می شویم

.

میان موج موج موهای من

میان بی انتهای چشم های تو

.

میان بوسه های من

نوازش غریب دست های تو

.

غرق می شوی

مست می شوم

.