.

در راهرو ایستاده ام و تو رفته ای

ایستاده ام،

. . . . . . . صدات در گوشم که :

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . خداحافظ . .

در راهرو ایستاده ام با اشک هام، شاید برگردی

نیامدی جانم، نیامدی . . .

برگشته ام به اتاق

. . . . . . با لبخندی دروغین که :

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . خب، کجا بودیم؟

.

.

.

دست هایم به قعر شب فرو می رود

سینه ام تمام تاریکی مبهم را فرو می کشد

و پستان هایم شیر می دهد ستاره های بی پناه را

.

این گونه فرار می کنم از نومیدی

با لمس شب :

. . . حسّ بمان و باش

.

این گونه لب به لب سوگند عشق می دهم و

. . . . . . . . . . . . . . . . . روی زمین پرواز می کنم

.

این گونه فراموش می کنم

افکار مشوش را

. . . . . . . . . . خاموش می کنم . . . .

نکند همه اش یک تقلید نا آگاهانه باشد ؟

. . . . . . . . یک نسخه برداری آزاد ؟

. . . . . . . . یک رونوشت ضعیف از حرف های تو ؟

.

. . . . من عاشق ِ نکندهام

. . . . . . عاشق شب بیداری برای خواندن چند فصل بیشتر

. . . . . . عاشق خواب صبح

.

اما

نکند خسته شوی

نکند فرار کنی از عادت ِ من ؟

. . . . . . . . . . . . . . . دوباره

. . . . . . . . . . . . . . . دوباره

. . . . . . . . . . . . . .. .  . دوباره  ؟.

.

.

.

دوباره دارم سقوط می کنم

. . . . . . . دوباره سقوط به عمق تمام فکرها

. . . . . . . . . . . . . . . به تمام آن سیاهی درونی ام

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . همیشه انگار صخره ای برای سقوط هست . . .

.

دوباره سقوط می کنم

و می دانی ؟

. . . . . . . هر بار انگار تقلاهایم برای ماندن کمتر است

. . . . . . . هر بار سریعتر سقوط می کنم

.

.

این بار تندتر از همیشه

. . . . عمیقتر از همیشه

.

فقط اشک می ریزم درون سیاهی

گریه می کنم برای آن همه آرزوی فنا شده

.

. . .  . . . . . . . . . . وای

. . . . .. . . . . . . . . بی خیال

. . . . .. . . . . . . . . آنقدر بزرگ شده ام که تمامشان را به گور بسپارم

. . . . .. . . . . . . . . و دل خوش کنم به مرد سپیدپوشی که دروغ بزرگ خوشبختی را برایم هدیه بیاورد

. . . . .  . . . . . . . . ولی

. . . . . .  . . . . . . . وای

. . . . . .  . . . . . . . کجاست آن همه آرزوی زیبای کودکی هایم ؟

. . . . . . . .. . . . . . کجاست آن همه توانایی هایم ؟ و آن همه تعریف هرزۀ هر روزه

.

.

فراموش نمی کنم

دیگر نمی خواهم خودم را به فریب فردای بهتری شاد کنم

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . نه

.

.

سوخته ام

نمی گویم حرام شد

. . . . . . . . . . . خودم کردم

. . . . . . . . . . . خودم

در سرزمین مردمان دروغ گویی پیر می شویم

. . . . . . . . . . . . . . . . نمی اندیشیم

. . . . . . . . . . . . . . . . عمل نمی کنیم

. . . . . . . . . . . . . . . . زندگی می کنیم

. . . . . . . . . . . . . . . . ساده

. . . . . . . . . . . . . . . . می میریم

.

فراموش نمی کنم

. . . . . . . . . . آن انار هزار تکۀ سرخم زیر پای رهگذر تاریخ

.

. . . . . . . . . . . . . . . . و آه

. . . . . . . . . . . . . . . . که بی اثری رفته ام

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . می روم

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . می رویم

.

فراموش نمی کنم جانم

.

اما

. . . فسوس

. . . . . . فراموش شده ایم ما

. . . . . . . . . . . . . . . . از همان ابتدا . . .

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

آخ

. . .اگر بدانی گاهی چقدر محتاج یک

. . . .. . . . . .. . . . .. . . . ..“دوستت دارم”

……………………………………….کوچکم

آخ

….اگر بدانی گاهی آن

………………..“من هیچ وقت نگفته ام عاشقتمِ”ِ

……………………………………………….تو

……………………………………………………یادم می آید

وای عزیزم

عزیز دلنشینم

مهربان

……..چه می کنی با من؟

……..چه می کنم با تو من؟

……………………………بگو

……………………………بگو

.

.

اگر بدانی چقدر می ترسم از التماس دست هات

…………………..که :

……………….. . . نکند نباید من . . .

. ………………………….. نکند . .

…………………………… . . نکند . . .

.

.

آواری از واژه ها . . .

. . . در سرم سخت آشفته بازاری ست

و نمی آیند به ورق

. .  . . . . . گم می شوند زیر تکه خاطره های مبهم و گنگ

.

.

وقت می گذرانم

. . . . . ناخنهام را دخترانه،

. . . . .  . . . . . سفید و سرخ رنگ می کنم و لب هام را برق شیطنتی می کشم

.

واژه ها گم می شوند زیر برق ها و جرینگ جرینگ و

. . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . گاهی

. . . .. . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . پشت چشم هام در آینه :

این زندگی من است

زندگی دخترکی در شهری سخت مردانه

که زنانگیش در رنگ لب ها و گونه ها و ناخن هاش

. . . .. . . . .. و برجستگی سینه هاش

. . . . . . . . . و موهای رنگ کرده و دلبری از مردهاش

. . . . . . . . .. . . . .. . . . . . . . . . . .. . . . . . .. . خلاصه می شود.

..

.

.

.

.

.

.

.

هر روز صبح فکر می کنم که کاش تپه سبزی بود همین اطراف

که می توانستم آزاد

. . . . . . .. . . . بدوم در آن

و گاهی غلت بزنم روی سبزینه هاش

. . . . . . . . . . . . و به کرم های خاکیش سلامی بکنم

فکر می کنم که کاش می شد

. . . . . . . . . . . . . . . .هر روز

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . موهام را رها کنم در باد

. . . . .. . . یا همین طوری

. . . . . . . . . . . . . الکی

. . . . . . . . . . . . . . . . بدوم

. . . و نشنوم که مگر تو هم می دوی آخر؟

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . چطور؟!!

.

.

رها کن

رها کن

تمام فکر من و تو امروز فرار کردن است

. . . . چنگ می زنم به سیاهی که روزهاست از آن آویخته ام

.

. . . . . . . . . . . . . . . . چنگ می زنم

.

. . . . . های

. . . . . . . . . آن بالا آیا

. . . . . . . . . . . . . . . راه فراری هست . . . ؟

.

.

می روم برای یکی دو هفته ای….

.

.

.

.

.

.

زخمه بر سیم ها می زنم

. . .  . . . . . . . . ناله های خونینش را . . .

.. . چیزی در من تکان می خورد

.

به نگاه های معصومانۀ هزار کودکی فکر می کنم که تا کنون در من جان داده اند . .

.

دیوانه می شوم

. . .. . . . و

…………..سیم ها همچنان می لرزند

.

انگار کسی درونم حرف می زند

.

.

. . . .. . . و من گریسته ام

. . . . . . . . . . . . . . . . هزار بار

. . . . .. . زیر نور ماه و در انعکاس شب تاریک

.

من مادر هزار کودک مرده ام

. . مادر هزار دهان باز که در انتظار نوک پستان هایم

. . . . . .. . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . نَگریسته اند هنوز

.

زنی هستم :

. . . . . . . . . بی دردسر

.

. . . . . . در آغوش پر شهوت مردها . . .

.

.

.

قطره قطره احساس می چکد از نوک سینه هام

بر خاک محبتی که کاشته ام پاهام را در آن

شبی طولانی ست؛

و من از حس رویشی مداوم و ساکت لبریز گشته ام

بی نیاز از باران تو،

بی نیاز از آفتاب نگاه روشنت،

غرق خیال مبهمی،

سبز می شوم

اندام من جوانه های رویش پنهانی را تحمل می کند

که تو را از درون خودش بیرون رانده ست

یگانه می شوم

آری

آری

فراموشم کن . . .

گاه گاهی در آغوشت

احساس می کنم دو حیوانیم

فارغ از حس دیگری، من و تو

تنها به تن یکدگر نیازمندیم

گاه گاهی بوسه هات بی معنی ست

فارغ است از تفکر و احساس

شایدم حس من است این همه،

نه؟

حس من، فکر منست که بی معناست

گفته ای که دوستم می داری

قدر آن عروسک پارچه ای اَت

گفته ام که چقدر است این همه، آه؟

گفته ای که کم است و شیرینَست !

گاه گاهی در آغوش تو هستم من

خیره در چشم های یکتایت

غرق در حس نیاز و حریص

به شنیدنِ جمله های زیبایت

گوش کن مرد خیال من،

بشنو

حس تو، دروغ گو نیست

پس نگو که دوستم می داری

چرا که کنون زمانِ راست گوییست.