.

سخت گریسته ام تلخ

سخت تلخ گریسته ام

.

لبخندت

. . . . . آغاز گریه هام بود . .

.

.

چیزی نبایست نوشته می شد

.   . ما می گریختیم

دشوار بود جنگیدن از درون

. .   . . .    .   .   .   . آری

.

. . ما می گریختیم

بگذار مجهز شویم

. . .  . .  .   .  . تا پس سراغ تو آییم

با دست های پُر

.

اما چه ترسی ست،

. . .   .  . .  . . .  . اما آه

که حین بازگشت

. . . . . . . .. .    . . نمانده باشد چیزی که درمانش کنیم . .

.

.

.

.

تمام شب

با چشم های دریده، طاقباز

ترسیده و حیران فرار می کنم

باتوم بر پشت و شانه ها

میان خون و دود

میان نعره ها و ضجه ها

می دوم

از میان درهای شکسته خوابگاه

میان سرهای شکسته

.

خون جهنده

.

می دوم

.

زمین گرد است

می دوم و باز همانجام

زیر دست های نامردان کور

لای دودهای سوزآور و اشک چشم ها

می دوم

.

فرار کن از خشونت

رها کن

رها شو

.

می دوم

و چشم انداز، منظره ای سبز می شود

.

می دوم

.

.

نمی شکنم

می دانی؟

عروسک های پارچه ای سبز، نمی شکنند

.

.

بیچاره دست نوشته کوچکم میان هزار برگه سبز کوچک درون صندوق

.

نمی شکنم

آخر

عروسک های پارچه ای که نمی شکنند . .

.

.

اما

کدامین خیال است که نیم شب ها مرا از خواب، تا پای پنجره می کشد

تا دنبال ماه بگردم

به نرده ها زل بزنم

نیم- تاریکِ شب را کمی نگاه کنم

یا خسته، بی نتیجه، باز، زیر پتو بخزم

.

چه کسی فکر می کرد که لذت درد را با تو حس کنم

و روزی هزار بار

از آرزوی درد بر خود بلرزم . .

.

آه

آرزوی شیرینم

من را هزار باره بخوانی کاش

.

دیرگاهیست

. . . . . . . که بی بوی خیال تو در خواب گم شدم . . .

.

.

با چشم هایت مرا نوازش می کنی

با نگاهت عشق بازی می کنم

مرا نگاه کن .

.

با چشم هایم شکنجه ات خواهم کرد

و تو زیر نگاه من

از درد

خواهی مُرد . .

.

نگاهم کن

روی تنت سربازانِ نگاهم رژه می روند

.

آری

در فرصت مناسب

نگاهِ گاه گریزانت را

اعدام خواهم کرد . .

.

اما

حالا

تو را به خدا

فقط

نگاهم کن

.

.

رودی را گریسته ام

. . . . . . شب های متوالی

آقا

. . . آب زلال چشمه نمی خواهید؟

.

دشتم،

. . . . . . سبزِ سبز

آقا

. . . گردش میان سبزه زار نمی خواهید؟

.

هوام من

. . . . . . باز دمِ نفس های مضطربت

جانم را چطور

. . . . . . آقا

. . . . . . . . . . . . جانم را نمی خواهید؟

.

.

زمان سریع می گذرد

. . . . . . . . . من که از حسرت گریزان بودم

. . . . . . . . . . . . . مدام خیره به خاطرات دیروزم

به فکر قلب های سیاه خودکاری

. . . . . . . . .که بین نوشته های من می کشیدی

به فکر دستان باریکت

. . . . . . . . .که لای انگشتهای گرم من می کردی

به فکر لحظه های پر اضطراب

. . . . . . . . .که بوسه از لبانم می دزدیدی

.

زمانه همین است

. . من پیر می شوم

. . . . تو ترس وهم آورِ چروک ها را نمی فهمی

و نا امیدی ام را،

. . . . . . . هر بار که در جست و جوی دست هات،

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . به بن بست می رسم

.

خیابان را

. . . . . . . با دست هایمان در جیب، طی می کنیم

با فاصله ای :

. . . . . . . . . به اندازۀ روح سرد تو

. . . . . . . . .. . . . . . نیاز پژمردۀ من

.

زمان سریع می گذرد

نمی توانم مکث کردن و بازگشت

دور می شویم

به فاصلۀ روزها . . .

.

.

یک دشت قاصدک را فوت می کنم

. . . . . . . . . . . . . . با پیامی چنین که :

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . دوستت می دارم

.

——————————————————–

بگذار کمی برقصم میان دست هات

بخوابم روی سینه ات

و زل بزنم به چشم های بسته . .

.

بگذار دست هایم را باز، قفل کنم میان دست هات

و پاهات را با گرمیِ تنم بسوزانم

.

بگذار گیتارت را بردارم

آهنگ های عاشقانه بزنم

و لبخندت را تا هزار روز به خاطر بسپارم

.

بگذار

کمی صبر کن

تا با تمام وجود به خاطر بسپرمت

بگذار . . .

.

.

این روزها پرسه می زنم لای دانه – دانه خاطراتت میان کوچه ها

.

. . . . . . . گم می کنمت مدام در ازدحام فکرهای دیوانه

.

چون شبنمی

.

بر برگ های خیالم می نشینی و گاهی،

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . آغوش خالی ام

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . لبریز می کنی

.

گم می شوم مدام . .

. . . . . . . . . . قاصدکم، صبر کن :.

. . . . . . . . . . . . .  . شاپرک خیال من پیِ تو می گردد

.

. . . پیشم بیا که عمر شاپرک

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . اما

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . زیاد نیست . . .