.

از چه تو این گونه سخت زاده شدی؟

حالی

که نرم، برق نگاهت بستر من است..

.

.

.

.

نفست را حبس کن

تا ده بشمار

.         . و بعد

.         .        . هر چه خواستی دروغ بگو

.

.

قفس را برای این ساخته اند

.         .           .         . که هر که می خوانَد، درون آن “چیز” حبس شود

.

می دانی که…

.           .همیشه دیگرانی هستند که از آوازِ آزادیِ محبوس

.         .           .         .          . .           . .     . لذت برند

.

.

سقوط عشق

.         . به عمق هزار عشقبازیِ پر شهوت

.         .            .         .           .         . به روزگارانِ “چه فرقی می کند”

.         .            .         .           .         .           .         .          .         . پر واضح است

.

.

آه

.

من نفس های مردی را گاز گرفته ام

.         .            .         . که با باد

.         .          .         .            . دیگر حتی از روی بندِ خیالم هم پر کشیده است

.

.

نفست را حبس کن

.         .              . تا ده بشمار

.         .             .         .           . حالا تمام سیاهی ات را فوت کن

.

.

.

ای درد

چرا صدای مرگ می دهی؟

.

.

بر جای بوسه دانه های سپید :

.           .                    .    . علف های هرزه

.

این عشق که بر دیوار اتاقتان قاب شده

.          .                .             .     . پس چیست؟

.

.

کرد امواج ناخوشی خواهد آواره مرد را خاموش

.

دامن کشان

.          . به پای زمین

.           .                . چرخیده ایم . . .

.

.

این گونه که پیش می رویم

.      . در این میانۀ قتل و تجاوز و درد

.

ما

.     . شوکران جام بلورین را سر کشید خواهیم

.

دنیا

.     . مقابل مان

.       .       . سر تعظیم کرده بر زمین فرو

.

با دستهای خود

حتی

شاید

.

تیری به قلب من

تیغی درون تو

.

زهر هلاهل است

.           .       . زیستن میان اشک

آه

دردت به جان تلخ من

.        .            . ای مهربان

.

دیگر نایست

این جام شوکران به لبانت نهاده ام

.

.       .          .            .  .   . بدرود  .  .

.

.

آقا

. دلم رهاست

.    . نمی بگیری اش خواهی ؟

.     .        .            . چرا ؟

.

.

معبد

در گذر سده ها، قرن ها، هزاره ها

راوی دردها

جای شمع ها

.     . غصه ها

.     . گریه ها

بغض کرده

پنهان

.     . همچون ورمی آماسیده در خاک

.

معبد

زخم هزار تیشه بر دلش

وز دود آتش شب هنگام ،

.     .      .     .      .     . رو سیاه :

.     . من سنگ ایوبم !

.     . رو بآسمان

.     . زیر خاک

.

معبد به زیر خاک

تک نارون

بدون رود

خشکینه دستهایش به آسمان :

.     . من آهِ معبدم

.     . فریاد فروخوردۀ این سالها . .

.

پنهان کنید معبد پیر را

.     . از چشم نامحرمان نا به کار

اینجا هوا صدای ناله می دهد

گویی خدا سر شرم بر زمین دارد

.

ویران شود دلتان

.     . اگر

این ریش ریش

.     . دل خاک را

.     .        . بر هوا کنید . .

معبد مهر- مراغه

۶/۹/۱۳۸۸

.

منجوق دوز

آسمان شب

سوزنی به چشمم فرو رفته

صورتم خیس . .

.

روزهاست؛

اکلیل های آسمان

که

دیگر

نمی خندند

.

.

زمان ایستاده

.

سیاه جامگانِ بی واژه در انتظار

. میخ حماقتی بر قلب هایشان

.

.

آرامگاه امیدهای گنگ

زیر نوای هزار کورسوی مرده چنگ می زند

.

در پشت نرده های میانِ پنج خط حامل

دشت رهاییِ مردمک ها، مرده ست

.

ما را چه سود

ما بی نوا مردمکانیم

سپاهیان سیاه پوشِ بی صدا .

.

سرانجام

خدایی دیگر گونه آفریدم

.           .          . زان گونه که مادری را بشاید

.         .           . یا دختری، زنی آبستن

.

و خدای من جنینی ست که در تمامی اندامگان تنم می زیَد

.           .          .زان سان که انگلی

.           . .  ……        .شاید

.

کس چه می دانَد از نطفۀ پنهان درون؟

.

خدایی آفریدم

نزاده

و شاید هیچ گاه به بار ننشیند

.           .          .زان گونه که انگلی . . .

.

خدایی آفریدم

و مهرورزی و عشق آموختمش

خدایی

.          .نه ستیزه جو و سخت و جنگاور

.          .خدایی که زن برایش نیم مرد نیست

.          .و کودکان را سخت دوست می دارد

.

خدایی برای دست های تنهاییم . .

.

کسی چه می داند؟

کاین هزاران هزار دانه برچینِ چون من،

.           .          .خدایانشان کیست آیا؟

.           .          .خدایانشان چیست؟

.

من بی سرانجام گشتم

.           ..و بی انتها

.           .          .خدای خودم رافریدم . . .

.

هوا را نَه،

لجنزاری را نفس می کشم

.

درخت بزرگ

جوانه ها و برگ های نوشکفته اش را به مرداب می افکند

.

هوا را نه،

تعفن لاشخورها را نفس می کشم

.

نه با قوها

که با کلاغ ها همساز می شوم ؛

سکوت موهبتی بود فراموش شده

. . .  . . . . . . . . . .  .  .  .   . خاموش

.

به که پناه بَرَم ؟

آسمان را نگریستم :

کسی نشسته بود آنجا، سیگار می کشید

. . . و حلقه های نرم دود بود که نرم می رفتند

.      .              . امید . .

.                      .         . . آه

.                                      . امید . . .

.

هوا را نه،

.       .    . . غریبه

. تلاشی اجساد برگ ها را

.                                   . دود می کنم

هوا را نه،

..            . . خدا را

.                        ... فوت می کنم

.