.

معبد

در گذر سده ها، قرن ها، هزاره ها

راوی دردها

جای شمع ها

.     . غصه ها

.     . گریه ها

بغض کرده

پنهان

.     . همچون ورمی آماسیده در خاک

.

معبد

زخم هزار تیشه بر دلش

وز دود آتش شب هنگام ،

.     .      .     .      .     . رو سیاه :

.     . من سنگ ایوبم !

.     . رو بآسمان

.     . زیر خاک

.

معبد به زیر خاک

تک نارون

بدون رود

خشکینه دستهایش به آسمان :

.     . من آهِ معبدم

.     . فریاد فروخوردۀ این سالها . .

.

پنهان کنید معبد پیر را

.     . از چشم نامحرمان نا به کار

اینجا هوا صدای ناله می دهد

گویی خدا سر شرم بر زمین دارد

.

ویران شود دلتان

.     . اگر

این ریش ریش

.     . دل خاک را

.     .        . بر هوا کنید . .

معبد مهر- مراغه

۶/۹/۱۳۸۸

.

منجوق دوز

آسمان شب

سوزنی به چشمم فرو رفته

صورتم خیس . .

.

روزهاست؛

اکلیل های آسمان

که

دیگر

نمی خندند

.

.

زمان ایستاده

.

سیاه جامگانِ بی واژه در انتظار

. میخ حماقتی بر قلب هایشان

.

.

آرامگاه امیدهای گنگ

زیر نوای هزار کورسوی مرده چنگ می زند

.

در پشت نرده های میانِ پنج خط حامل

دشت رهاییِ مردمک ها، مرده ست

.

ما را چه سود

ما بی نوا مردمکانیم

سپاهیان سیاه پوشِ بی صدا .

.

سرانجام

خدایی دیگر گونه آفریدم

.           .          . زان گونه که مادری را بشاید

.         .           . یا دختری، زنی آبستن

.

و خدای من جنینی ست که در تمامی اندامگان تنم می زیَد

.           .          .زان سان که انگلی

.           . .  ……        .شاید

.

کس چه می دانَد از نطفۀ پنهان درون؟

.

خدایی آفریدم

نزاده

و شاید هیچ گاه به بار ننشیند

.           .          .زان گونه که انگلی . . .

.

خدایی آفریدم

و مهرورزی و عشق آموختمش

خدایی

.          .نه ستیزه جو و سخت و جنگاور

.          .خدایی که زن برایش نیم مرد نیست

.          .و کودکان را سخت دوست می دارد

.

خدایی برای دست های تنهاییم . .

.

کسی چه می داند؟

کاین هزاران هزار دانه برچینِ چون من،

.           .          .خدایانشان کیست آیا؟

.           .          .خدایانشان چیست؟

.

من بی سرانجام گشتم

.           ..و بی انتها

.           .          .خدای خودم رافریدم . . .

.

هوا را نَه،

لجنزاری را نفس می کشم

.

درخت بزرگ

جوانه ها و برگ های نوشکفته اش را به مرداب می افکند

.

هوا را نه،

تعفن لاشخورها را نفس می کشم

.

نه با قوها

که با کلاغ ها همساز می شوم ؛

سکوت موهبتی بود فراموش شده

. . .  . . . . . . . . . .  .  .  .   . خاموش

.

به که پناه بَرَم ؟

آسمان را نگریستم :

کسی نشسته بود آنجا، سیگار می کشید

. . . و حلقه های نرم دود بود که نرم می رفتند

.      .              . امید . .

.                      .         . . آه

.                                      . امید . . .

.

هوا را نه،

.       .    . . غریبه

. تلاشی اجساد برگ ها را

.                                   . دود می کنم

هوا را نه،

..            . . خدا را

.                        ... فوت می کنم

.

.

سخت گریسته ام تلخ

سخت تلخ گریسته ام

.

لبخندت

. . . . . آغاز گریه هام بود . .

.

.

چیزی نبایست نوشته می شد

.   . ما می گریختیم

دشوار بود جنگیدن از درون

. .   . . .    .   .   .   . آری

.

. . ما می گریختیم

بگذار مجهز شویم

. . .  . .  .   .  . تا پس سراغ تو آییم

با دست های پُر

.

اما چه ترسی ست،

. . .   .  . .  . . .  . اما آه

که حین بازگشت

. . . . . . . .. .    . . نمانده باشد چیزی که درمانش کنیم . .

.

.

.

.

تمام شب

با چشم های دریده، طاقباز

ترسیده و حیران فرار می کنم

باتوم بر پشت و شانه ها

میان خون و دود

میان نعره ها و ضجه ها

می دوم

از میان درهای شکسته خوابگاه

میان سرهای شکسته

.

خون جهنده

.

می دوم

.

زمین گرد است

می دوم و باز همانجام

زیر دست های نامردان کور

لای دودهای سوزآور و اشک چشم ها

می دوم

.

فرار کن از خشونت

رها کن

رها شو

.

می دوم

و چشم انداز، منظره ای سبز می شود

.

می دوم

.

.

نمی شکنم

می دانی؟

عروسک های پارچه ای سبز، نمی شکنند

.

.

بیچاره دست نوشته کوچکم میان هزار برگه سبز کوچک درون صندوق

.

نمی شکنم

آخر

عروسک های پارچه ای که نمی شکنند . .

.

.

اما

کدامین خیال است که نیم شب ها مرا از خواب، تا پای پنجره می کشد

تا دنبال ماه بگردم

به نرده ها زل بزنم

نیم- تاریکِ شب را کمی نگاه کنم

یا خسته، بی نتیجه، باز، زیر پتو بخزم

.

چه کسی فکر می کرد که لذت درد را با تو حس کنم

و روزی هزار بار

از آرزوی درد بر خود بلرزم . .

.

آه

آرزوی شیرینم

من را هزار باره بخوانی کاش

.

دیرگاهیست

. . . . . . . که بی بوی خیال تو در خواب گم شدم . . .

.