.

آهی بکش

زخمی بزن

شعری به زمزمه بخوان

.                      . بشکن سکوت را

.

این بوسه های حبابی ات گم می شوند

از جای زخم و کبود بر تنم، اما، شادی شکفته است !

.

برگو

شلاق گفته هایت بهتر از زندان سکوت است

آواز کن برایم مرد

.

عکس از: http://500px.com/photo/3823659

.

کاش یک بار تو می ترسیدی

تآرامت می کردم

می فهماندمت که: چیزی نیست

رام باش

آرام باش

.

کاش این بار تو بمیری

تا بدمم درونت

دوباره از نو خلقت کنم

و بخوانم به گوشت که:

باش

.

کاش این بار، تو، من شوی

تا بفهمانمت که بی اخم هم می شود

کاش . . .

.

عکس از: خودم

.

تند تند حرف هایت را می بلعی

فکر هایت را خط می زنی

سنگسار می کنی خود را . . .

.

در انتظار آتش، از ترس

از حیرانی گناه های احتمالی، دعا گویان، مویه زنان، هماره توبه کنان

.

جانا

لذت گناه هنوز . .

لای سپید تیز دهان تو، می بینمش، که قهقهه می زند

.

بگذار

این بار رها کن

با هم، بیا “معصیت” کنیم

و بخندیم این بار

.

خدایان ما، هماره، مدام، به گناه تاخته اند

امـــــــــــا، مــــــــن، امـــــــــــروز

از جــنـــــس گـنـــــــــــــاه خالــصـــــــــم

نه آتش؛ نه خاک؛ نه آب و نه باد.

همه؛ در هم آمیخته و آلوده . . .

.

نفس بکش مرا

نفس گناه آلوده بهتر از مرگ است . .

.

.

گره خورده تن هایمان به آغوش تنگ کاناپه

شب

کمی آهسته تر زیبا

.

می ترسم

و به ابرها فکر می کنم

. به نم بازوهایت

. و چشم های دریاییت . . .

.

میان ابر تنت پنهان می شوم

صدایت می کنم

نکند گم شویم

فرار می کنم

.

آرام باش

آرام، ولی وحشی

آن گونه که دوست می دارم واژۀ مرد را

.

شب است

اما همه چیز برق می زند

صورتم را

. جایی میان نرمی گوش و سینه ات پنهان می کنم

.

نگاهم کن

.

نکند پرتاب شوم از میان ابر خیس تنت

.

آرام باش

.

میان فریادهای من

هیچ نگو

حتی نه دوستت می دارم

.

دیوانه ام کن

بگذار درد بکشم

و میانۀ راه

بلند بلند بخندم

.

می ترسم

فرار می کنم

باز می گردم

تو آرام نیستی

نمناک و طوفانی

ابر باران دار گذرنده

.

آرام باش

.

.

یادش به خیر

زمستان

دیوانه زمستان های تهران

روزگار حرف های بی سر و ته از عشق

شب های شوق

بوسه های داغ بر نیمکت های یخ زده میان برف

تند دور شدن از دستِ نگهبان پارک

و دست های عریانِ من که چسبیده به دستکش های تو . . .

.

مرد برفی

.

آب نشدی؛

نه از گرما

نه از عشق

مرا فقط طلسم یخ کرده ای

.

این روزها که نه برف می آید و نه سرما مثل قبل هاست

چه کرده ای با من

که آب نمی شوم؟

.

.

بی خواب

در بستر

هم آغوش بکارتی ناخواسته

.

حوّا گونه

داوطلبم

.

شیطان!

این سیب های ممنوعه کدامینند؟

.

مشق سیاه بختی به هزار باره نوشتن چه سود؟

.

شور گناه

و

لذت سرکشی به کنار

.

نقش زنانگی مگر از ابتدا چه بود؟!

.

ریز ،

ریز

نه چونان آینه ای خرد شده

.

همچون یخ

………… ابتدای بهار

.

آه

…..عزیزترینم

.

بی آن که لذتی

………..بی آن که حس خوب

………..………..……….. رضایتی

چون حفره ای تهی

محض تو، محض مردانگی، محض خیال . . !

.

بگذار

…….. ما را بهار

…….……….. جوانه زند

.

بادی

……….. مگر

………..……….. جدایمان کند

.

………..خاکی

…………..……..تگرگی

………...………..………. روییدنی

شاید . .

.

.

این نفس های مرگ بار

آه

خوابم میآید

مرگ مگر چه بود که ترس نه، که اندهی بی پایان داشت؟!

.

هر روز

بی شکّ مرگ ستاره ها برخاسته ایم

.

و به امید

پر شکّ هست شدن هزارانشان امشب . . .

.

.

موهایم فِر خورده لای دست و پای مرد

همچو پیچکی، رونده ای . .

.

حسرتا

.

مرد بی تفاوت است

با خشونتی غریب می رود

.

تابِ طره ها چونانِ هیبتش به جاست . .

.

آه، مرد

رفتنت

بسی ز مردنت مقابلم . . !

.

.

به گوشم غمی زمزمه می کنی

زخمت را به خنده گرفته ام

.

مشو، متأسفم، خشمگین

داده اند واژه ها به گوشهایم نظم را از دست . .

.

فرق صحیح و غلط را

.                         . آیا

.                          .     . تو می توانی اَم گفت ؟

.

بنگر به خنده های دروغینم :

خط کنار لبانم امضای خوشبختی نیست

.

اینجا من و دروغ با هم تو می گوییم . .

.                   . با هم هماره می خندیم

.                   . با هم، همه، حماقتهایمان را مدام می بالیم

.

شرمنده

نظم واژه ها

ساختار زبان

همه در بی قانونیِ ذهن من غرقند

.

فرق میان حس نگاه تو وان غریبه

.                   . .                   .نیز . . .

.