.

بی خواب

در بستر

هم آغوش بکارتی ناخواسته

.

حوّا گونه

داوطلبم

.

شیطان!

این سیب های ممنوعه کدامینند؟

.

مشق سیاه بختی به هزار باره نوشتن چه سود؟

.

شور گناه

و

لذت سرکشی به کنار

.

نقش زنانگی مگر از ابتدا چه بود؟!

.

ریز ،

ریز

نه چونان آینه ای خرد شده

.

همچون یخ

………… ابتدای بهار

.

آه

…..عزیزترینم

.

بی آن که لذتی

………..بی آن که حس خوب

………..………..……….. رضایتی

چون حفره ای تهی

محض تو، محض مردانگی، محض خیال . . !

.

بگذار

…….. ما را بهار

…….……….. جوانه زند

.

بادی

……….. مگر

………..……….. جدایمان کند

.

………..خاکی

…………..……..تگرگی

………...………..………. روییدنی

شاید . .

.

.

این نفس های مرگ بار

آه

خوابم میآید

مرگ مگر چه بود که ترس نه، که اندهی بی پایان داشت؟!

.

هر روز

بی شکّ مرگ ستاره ها برخاسته ایم

.

و به امید

پر شکّ هست شدن هزارانشان امشب . . .

.

.

موهایم فِر خورده لای دست و پای مرد

همچو پیچکی، رونده ای . .

.

حسرتا

.

مرد بی تفاوت است

با خشونتی غریب می رود

.

تابِ طره ها چونانِ هیبتش به جاست . .

.

آه، مرد

رفتنت

بسی ز مردنت مقابلم . . !

.

.

به گوشم غمی زمزمه می کنی

زخمت را به خنده گرفته ام

.

مشو، متأسفم، خشمگین

داده اند واژه ها به گوشهایم نظم را از دست . .

.

فرق صحیح و غلط را

.                         . آیا

.                          .     . تو می توانی اَم گفت ؟

.

بنگر به خنده های دروغینم :

خط کنار لبانم امضای خوشبختی نیست

.

اینجا من و دروغ با هم تو می گوییم . .

.                   . با هم هماره می خندیم

.                   . با هم، همه، حماقتهایمان را مدام می بالیم

.

شرمنده

نظم واژه ها

ساختار زبان

همه در بی قانونیِ ذهن من غرقند

.

فرق میان حس نگاه تو وان غریبه

.                   . .                   .نیز . . .

.

.

از چه تو این گونه سخت زاده شدی؟

حالی

که نرم، برق نگاهت بستر من است..

.

.

.

.

نفست را حبس کن

تا ده بشمار

.         . و بعد

.         .        . هر چه خواستی دروغ بگو

.

.

قفس را برای این ساخته اند

.         .           .         . که هر که می خوانَد، درون آن “چیز” حبس شود

.

می دانی که…

.           .همیشه دیگرانی هستند که از آوازِ آزادیِ محبوس

.         .           .         .          . .           . .     . لذت برند

.

.

سقوط عشق

.         . به عمق هزار عشقبازیِ پر شهوت

.         .            .         .           .         . به روزگارانِ “چه فرقی می کند”

.         .            .         .           .         .           .         .          .         . پر واضح است

.

.

آه

.

من نفس های مردی را گاز گرفته ام

.         .            .         . که با باد

.         .          .         .            . دیگر حتی از روی بندِ خیالم هم پر کشیده است

.

.

نفست را حبس کن

.         .              . تا ده بشمار

.         .             .         .           . حالا تمام سیاهی ات را فوت کن

.

.

.

ای درد

چرا صدای مرگ می دهی؟

.

.

بر جای بوسه دانه های سپید :

.           .                    .    . علف های هرزه

.

این عشق که بر دیوار اتاقتان قاب شده

.          .                .             .     . پس چیست؟

.

.

کرد امواج ناخوشی خواهد آواره مرد را خاموش

.

دامن کشان

.          . به پای زمین

.           .                . چرخیده ایم . . .

.

.

این گونه که پیش می رویم

.      . در این میانۀ قتل و تجاوز و درد

.

ما

.     . شوکران جام بلورین را سر کشید خواهیم

.

دنیا

.     . مقابل مان

.       .       . سر تعظیم کرده بر زمین فرو

.

با دستهای خود

حتی

شاید

.

تیری به قلب من

تیغی درون تو

.

زهر هلاهل است

.           .       . زیستن میان اشک

آه

دردت به جان تلخ من

.        .            . ای مهربان

.

دیگر نایست

این جام شوکران به لبانت نهاده ام

.

.       .          .            .  .   . بدرود  .  .

.

.

آقا

. دلم رهاست

.    . نمی بگیری اش خواهی ؟

.     .        .            . چرا ؟

.