.

.

من هم محاربم

اینک

مرا هم اعدام کنید . .

.

.

.

.

.

متأسفم

اگر اشک های ما تنها حباب های پلاستیکی توخالی اند

.

متأسفم

برای هزار آرزوی بزرگمان

که همچنان که روزها می گذرند،

در ذهن ما

تبدیل به خاطرات دور و ساده ای می شوند

کارهای سخت، ناممکن .. .

.

متأسفم

.

اما

.

فراموش نمی توانیم کردن و رفتن

.

بیا خرده نیروی کوچکمان را به هم گره بزنیم

بیا برای دست های کوچک آینده جایی برای گرفتن بسازیم

بیا کاری کنیم آخر

بیا .. .

.

.

سبز را و سیاه را به عزا نشسته ایم

این مرگ خنده و امید من و توست

.

خون را به نظاره بنشین

و

پایان . .

.

.

.

.