.

بافته ی موهایم را باز می کنم

موج می زنم در باد

.

دختری می شوم تازه بالغ

شرم زده از برآمدگی های تازۀ زنانه

.

موهایم شانه می شود لای نگاهت

فکرت را می خوانم

دستهایت که بر هم می فشاری . .

.

می دوم از پیشت

حسودت می کنم

پَسَت می زنم

باز جلو می کشم

.

موهایم را می بافی

نفس هایت به شماره می افتند

می شمارمشان

.

غرق نشوی در فکرهای زیبا . . !

.

.

.

.

حالی

دوباره

با دست های جویده ناخن

میان صفحه های سیاه- سپید، نت؛

چقدر ناکوک بود

بعدِ این همه . . .

.

های

چه خوب نیست هیچ در این شهر

چه می ترسم

از هیبت رؤیاهای شوم ذهن پریشان

و پشت دخترکی سرخوش و عاشق پیشه، پنهان

.

کاش کولی ها از کوچه پس کوچه های شهر گذر می کردند

تا سازم را بغل کنم و بدوم دنبالشان

.

بی شانه

بی ساعت

بی ترس

همیشه بی نگران

.

و نه دنبال هیچ

و نه دنبال (. . .)

دیوانه . . . دیوانه . . . سرگشته . . . پریشان

.

کسی نامم را نداند . . . نخواندم . .

.

کجاست پس راه خروج از این شهرِ بی مکان ؟

.

دو

دو

خرداد

دو

دو

سه

هفتاد و شش

هشتاد و هشت

دو

.

.

هیچ

هشتاد و نه

هیچ

هیچ

…

.

در روزگار صلوات خوانانِ دزد

پیرزنی کم سن و سال؛ دخترکی ملول، خموده، سر به زیر؛ یا مادری به هزار کودک آویخته ام خواندند . .

.

دوست داشته هایم را لای کاغذهای مچاله

به سطل می سپرم

.

هر روز

با هر خبر . .

.

خورشید را، عاقبتی سرد، ورق می زند

ابرها،

پر شوم،

اضطرابِ صبحند

.

.

ما در کلاس

درد را مدام هجی می کنیم

مردن هزار بار صرف می شود

.

و عشق و پرواز و زندگی…  چه؟ چه گفتی باز؟

.

این روزگاران، روزگاران عجیبی ست

ما رنج کشیدگانِ سختِ تاریخیم

بگذشته از تمامی دردهای ناتمام

.

آه

خورشید

خورشید

آه

گرمای کنونی ات عشق است . .

.

دهان من خشک

نفس تو تلخ

.

پی آب وجودت آن همه دیوانه وار بوسیدمت . .

.

.

حقیقتِ دنیای تو :  انکارِ دنیای من . .

.

.

.

من هم محاربم

اینک

مرا هم اعدام کنید . .

.

.

.

.

.

متأسفم

اگر اشک های ما تنها حباب های پلاستیکی توخالی اند

.

متأسفم

برای هزار آرزوی بزرگمان

که همچنان که روزها می گذرند،

در ذهن ما

تبدیل به خاطرات دور و ساده ای می شوند

کارهای سخت، ناممکن .. .

.

متأسفم

.

اما

.

فراموش نمی توانیم کردن و رفتن

.

بیا خرده نیروی کوچکمان را به هم گره بزنیم

بیا برای دست های کوچک آینده جایی برای گرفتن بسازیم

بیا کاری کنیم آخر

بیا .. .

.

.

سبز را و سیاه را به عزا نشسته ایم

این مرگ خنده و امید من و توست

.

خون را به نظاره بنشین

و

پایان . .

.

.

.

.