.

آهی بکش

زخمی بزن

شعری به زمزمه بخوان

.                      . بشکن سکوت را

.

این بوسه های حبابی ات گم می شوند

از جای زخم و کبود بر تنم، اما، شادی شکفته است !

.

برگو

شلاق گفته هایت بهتر از زندان سکوت است

آواز کن برایم مرد

.

عکس از: http://500px.com/photo/3823659

.

ببینم

تا به حال گریسته ای؟

آن گونه وحشی و دیوانه که نفست،   جایی،    گیر  کند؟

که تمام جانت از چشم ها غلت بزند و از چانه سقوط کند؟

.

چه کارت کنم که آن گونه شوی؟

چه کارم کنم؟

.

کاش یک بار تو می ترسیدی

تآرامت می کردم

می فهماندمت که: چیزی نیست

رام باش

آرام باش

.

کاش این بار تو بمیری

تا بدمم درونت

دوباره از نو خلقت کنم

و بخوانم به گوشت که:

باش

.

کاش این بار، تو، من شوی

تا بفهمانمت که بی اخم هم می شود

کاش . . .

.

عکس از: خودم

.

شمع آورده ای

و شراب

.

.

لای دانه دودهای سیگار برگ وحشی  ات . . .

گم می شویم

.

میان موج موج موهای من

میان بی انتهای چشم های تو

.

میان بوسه های من

نوازش غریب دست های تو

.

غرق می شوی

مست می شوم

.

.

یادش به خیر

زمستان

دیوانه زمستان های تهران

روزگار حرف های بی سر و ته از عشق

شب های شوق

بوسه های داغ بر نیمکت های یخ زده میان برف

تند دور شدن از دستِ نگهبان پارک

و دست های عریانِ من که چسبیده به دستکش های تو . . .

.

مرد برفی

.

آب نشدی؛

نه از گرما

نه از عشق

مرا فقط طلسم یخ کرده ای

.

این روزها که نه برف می آید و نه سرما مثل قبل هاست

چه کرده ای با من

که آب نمی شوم؟

.

.

سخت  می باید شدن

به سرزمین مردانِ مرد- دوستِ  مرد- خدا

.

گاهی خرده های ریخته ام را با غصه جمع می کنم

و دست روی تَرَک هایم می گذارم

نشکند تا

نبیندش کسی…

.

وحشیِ وجودم را پنهان کرده،

دروغِ “زنی سخت جدی” ام

.

و مرد، دوست ندارد دخترانه- زنانه های من را ببیند

.

از خدا- مَرد طلاق گرفته ام

نفرین شده زنی دیوانه

میان انبوه ماشین ها

به پرسه زنی، می دوم

.

روی پل های عابر تاریک

تند تند از مرد دور می شوم

و نگاه ها از چشم های راننده های تاکسی می دزدم

.

انگار عجیب جانوری به سرزمین مردان ام

.

حرف هایم را بلند می زنم

بغض ها و خشم ها را می بلعم

بی توجهی

بی احترامی

.

تو که هستی؟

مرد؟

مرد ایرانی؟

.

.

خانه می رسم

و پدر

بابا

پدر . . .

.

.

عشق را

.          . مورد – مورد

.          . .          . می شمارَد

.

شمارش دوست داشتن

.                   . بسی

.          . .          . ساده تر است

.

کاش

.     . گاهی

.          . ای کاش

.                . عددها میان حرف و نگاه هایمان گم می شد .

.

.

حالی

دوباره

با دست های جویده ناخن

میان صفحه های سیاه- سپید، نت؛

چقدر ناکوک بود

بعدِ این همه . . .

.

های

چه خوب نیست هیچ در این شهر

چه می ترسم

از هیبت رؤیاهای شوم ذهن پریشان

و پشت دخترکی سرخوش و عاشق پیشه، پنهان

.

کاش کولی ها از کوچه پس کوچه های شهر گذر می کردند

تا سازم را بغل کنم و بدوم دنبالشان

.

بی شانه

بی ساعت

بی ترس

همیشه بی نگران

.

و نه دنبال هیچ

و نه دنبال (. . .)

دیوانه . . . دیوانه . . . سرگشته . . . پریشان

.

کسی نامم را نداند . . . نخواندم . .

.

کجاست پس راه خروج از این شهرِ بی مکان ؟

.