.

دارد درون خودش سقوط می کند

دار می زند خود را

با گاز، خفه می کند

از درد رگ های دستانش

بی تاب می شود . . .

.

آرام ندارد

دیوانه می شود

دارد شکنجه می شود

از لای ذهن، صدای ضجه . . .

می شنوی؟

.

یادش به خیر

زمستان

دیوانه زمستان های تهران

روزگار حرف های بی سر و ته از عشق

شب های شوق

بوسه های داغ بر نیمکت های یخ زده میان برف

تند دور شدن از دستِ نگهبان پارک

و دست های عریانِ من که چسبیده به دستکش های تو . . .

.

مرد برفی

.

آب نشدی؛

نه از گرما

نه از عشق

مرا فقط طلسم یخ کرده ای

.

این روزها که نه برف می آید و نه سرما مثل قبل هاست

چه کرده ای با من

که آب نمی شوم؟

.