.

.

حالی

دوباره

با دست های جویده ناخن

میان صفحه های سیاه- سپید، نت؛

چقدر ناکوک بود

بعدِ این همه . . .

.

های

چه خوب نیست هیچ در این شهر

چه می ترسم

از هیبت رؤیاهای شوم ذهن پریشان

و پشت دخترکی سرخوش و عاشق پیشه، پنهان

.

کاش کولی ها از کوچه پس کوچه های شهر گذر می کردند

تا سازم را بغل کنم و بدوم دنبالشان

.

بی شانه

بی ساعت

بی ترس

همیشه بی نگران

.

و نه دنبال هیچ

و نه دنبال (. . .)

دیوانه . . . دیوانه . . . سرگشته . . . پریشان

.

کسی نامم را نداند . . . نخواندم . .

.

کجاست پس راه خروج از این شهرِ بی مکان ؟

.

ریز ،

ریز

نه چونان آینه ای خرد شده

.

همچون یخ

………… ابتدای بهار

.

آه

…..عزیزترینم

.

بی آن که لذتی

………..بی آن که حس خوب

………..………..……….. رضایتی

چون حفره ای تهی

محض تو، محض مردانگی، محض خیال . . !

.

بگذار

…….. ما را بهار

…….……….. جوانه زند

.

بادی

……….. مگر

………..……….. جدایمان کند

.

………..خاکی

…………..……..تگرگی

………...………..………. روییدنی

شاید . .

.