.

.

نفست را حبس کن

تا ده بشمار

.         . و بعد

.         .        . هر چه خواستی دروغ بگو

.

.

قفس را برای این ساخته اند

.         .           .         . که هر که می خوانَد، درون آن “چیز” حبس شود

.

می دانی که…

.           .همیشه دیگرانی هستند که از آوازِ آزادیِ محبوس

.         .           .         .          . .           . .     . لذت برند

.

.

سقوط عشق

.         . به عمق هزار عشقبازیِ پر شهوت

.         .            .         .           .         . به روزگارانِ “چه فرقی می کند”

.         .            .         .           .         .           .         .          .         . پر واضح است

.

.

آه

.

من نفس های مردی را گاز گرفته ام

.         .            .         . که با باد

.         .          .         .            . دیگر حتی از روی بندِ خیالم هم پر کشیده است

.

.

نفست را حبس کن

.         .              . تا ده بشمار

.         .             .         .           . حالا تمام سیاهی ات را فوت کن

.

.

.

.

بوسه

.

.

بوسه

.

.

.

.

چون آب که بر صخره،

.

.

.                 .        . ارضا شدیم . .

.

.

ای درد

چرا صدای مرگ می دهی؟

.

.

بر جای بوسه دانه های سپید :

.           .                    .    . علف های هرزه

.

این عشق که بر دیوار اتاقتان قاب شده

.          .                .             .     . پس چیست؟

.

.

کرد امواج ناخوشی خواهد آواره مرد را خاموش

.

دامن کشان

.          . به پای زمین

.           .                . چرخیده ایم . . .

.

.

.

من هم محاربم

اینک

مرا هم اعدام کنید . .

.

.

.

.