• ۲۷ شهریور ۱۳۸۸ | شعر | ۶ نظر

    .

    سرانجام

    خدایی دیگر گونه آفریدم

    .           .          . زان گونه که مادری را بشاید

    .         .           . یا دختری، زنی آبستن

    .

    و خدای من جنینی ست که در تمامی اندامگان تنم می زیَد

    .           .          .زان سان که انگلی

    .           . .  ……        .شاید

    .

    کس چه می دانَد از نطفۀ پنهان درون؟

    .

    خدایی آفریدم

    نزاده

    و شاید هیچ گاه به بار ننشیند

    .           .          .زان گونه که انگلی . . .

    .

    خدایی آفریدم

    و مهرورزی و عشق آموختمش

    خدایی

    .          .نه ستیزه جو و سخت و جنگاور

    .          .خدایی که زن برایش نیم مرد نیست

    .          .و کودکان را سخت دوست می دارد

    .

    خدایی برای دست های تنهاییم . .

    .

    کسی چه می داند؟

    کاین هزاران هزار دانه برچینِ چون من،

    .           .          .خدایانشان کیست آیا؟

    .           .          .خدایانشان چیست؟

    .

    من بی سرانجام گشتم

    .           ..و بی انتها

    .           .          .خدای خودم رافریدم . . .

    ..

    • Digg
    • del.icio.us
    • Facebook
    • email2friend
    • Print this article!
    • Technorati