.

سپیده می شوم پیش چشم های منقلبت،

.                                 .           . گریخته از توفانِ بی تابی

.

صبح می کنم نیم شبِ تاریکت را

.                                 .           . اگر بخواهی . .

.

.

.

هوا را نَه،

لجنزاری را نفس می کشم

.

درخت بزرگ

جوانه ها و برگ های نوشکفته اش را به مرداب می افکند

.

هوا را نه،

تعفن لاشخورها را نفس می کشم

.

نه با قوها

که با کلاغ ها همساز می شوم ؛

سکوت موهبتی بود فراموش شده

. . .  . . . . . . . . . .  .  .  .   . خاموش

.

به که پناه بَرَم ؟

آسمان را نگریستم :

کسی نشسته بود آنجا، سیگار می کشید

. . . و حلقه های نرم دود بود که نرم می رفتند

.      .              . امید . .

.                      .         . . آه

.                                      . امید . . .

.

هوا را نه،

.       .    . . غریبه

. تلاشی اجساد برگ ها را

.                                   . دود می کنم

هوا را نه،

..            . . خدا را

.                        ... فوت می کنم

.

.

سخت گریسته ام تلخ

سخت تلخ گریسته ام

.

لبخندت

. . . . . آغاز گریه هام بود . .

.

.

چیزی نبایست نوشته می شد

.   . ما می گریختیم

دشوار بود جنگیدن از درون

. .   . . .    .   .   .   . آری

.

. . ما می گریختیم

بگذار مجهز شویم

. . .  . .  .   .  . تا پس سراغ تو آییم

با دست های پُر

.

اما چه ترسی ست،

. . .   .  . .  . . .  . اما آه

که حین بازگشت

. . . . . . . .. .    . . نمانده باشد چیزی که درمانش کنیم . .

.

.

.