.

تمام شب

با چشم های دریده، طاقباز

ترسیده و حیران فرار می کنم

باتوم بر پشت و شانه ها

میان خون و دود

میان نعره ها و ضجه ها

می دوم

از میان درهای شکسته خوابگاه

میان سرهای شکسته

.

خون جهنده

.

می دوم

.

زمین گرد است

می دوم و باز همانجام

زیر دست های نامردان کور

لای دودهای سوزآور و اشک چشم ها

می دوم

.

فرار کن از خشونت

رها کن

رها شو

.

می دوم

و چشم انداز، منظره ای سبز می شود

.

می دوم

.

.

نمی شکنم

می دانی؟

عروسک های پارچه ای سبز، نمی شکنند

.

.

بیچاره دست نوشته کوچکم میان هزار برگه سبز کوچک درون صندوق

.

نمی شکنم

آخر

عروسک های پارچه ای که نمی شکنند . .

.

.

سبز را و سیاه را به عزا نشسته ایم

این مرگ خنده و امید من و توست

.

خون را به نظاره بنشین

و

پایان . .

.

.

.

.

.

کاش این کابوس ها تمام شود . . . .

.

سبز شده ایم

شعر بودن می خوانیم

شعر خوب بودن

کاش کابوس دیوانه تمام شود . .

کاش جوانه برویَد

می بینمتان پای صندوق های رای . . .

.