.
زمان سریع می گذرد
. . . . . . . . . من که از حسرت گریزان بودم
. . . . . . . . . . . . . مدام خیره به خاطرات دیروزم
به فکر قلب های سیاه خودکاری
. . . . . . . . .که بین نوشته های من می کشیدی
به فکر دستان باریکت
. . . . . . . . .که لای انگشتهای گرم من می کردی
به فکر لحظه های پر اضطراب
. . . . . . . . .که بوسه از لبانم می دزدیدی
.
زمانه همین است
. . من پیر می شوم
. . . . تو ترس وهم آورِ چروک ها را نمی فهمی
و نا امیدی ام را،
. . . . . . . هر بار که در جست و جوی دست هات،
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . به بن بست می رسم
.
خیابان را
. . . . . . . با دست هایمان در جیب، طی می کنیم
با فاصله ای :
. . . . . . . . . به اندازۀ روح سرد تو
. . . . . . . . .. . . . . . نیاز پژمردۀ من
.
زمان سریع می گذرد
نمی توانم مکث کردن و بازگشت
دور می شویم
به فاصلۀ روزها . . .
.
