گاه گاهی در آغوشت

احساس می کنم دو حیوانیم

فارغ از حس دیگری، من و تو

تنها به تن یکدگر نیازمندیم

گاه گاهی بوسه هات بی معنی ست

فارغ است از تفکر و احساس

شایدم حس من است این همه،

نه؟

حس من، فکر منست که بی معناست

گفته ای که دوستم می داری

قدر آن عروسک پارچه ای اَت

گفته ام که چقدر است این همه، آه؟

گفته ای که کم است و شیرینَست !

گاه گاهی در آغوش تو هستم من

خیره در چشم های یکتایت

غرق در حس نیاز و حریص

به شنیدنِ جمله های زیبایت

گوش کن مرد خیال من،

بشنو

حس تو، دروغ گو نیست

پس نگو که دوستم می داری

چرا که کنون زمانِ راست گوییست.

های پسرک

دستهام را بگیر

تا رو به زوال نرفته ام هنوز

پوستم از رسیدگی در آستانه ی شکافتن است و من،

انار سرخی ام در انتظار دستهای تو

های پسرک

دستم را بگیر که سنگینم از حس بلوغ تازه ای درون رگ هام

لبانم را ببوس که از التهاب، چون خونِ سرخ

چون شقایق پرپری ست

های پسر جان

پسرک

دستم را بگیر

بگذار تا نرم روی پوستت بخزم

بگذار چیزی را نشانت بدهم :

چیزی از درون خودم، برای تو .

سبک می‌دوی

دور می‌شوی

من هاج و واج

مانده بر راه که :

باید دوید آیا؟

یا که آهسته کاوید؟

یا ایستاد؟

سبک می‌دوی

دور می‌شوی

من با بخاری به چشم‌هام

حالیا

وقت رفتن است..

می‌روی

رفته‌ای دگر

رفته‌ای و من

گیج

مانده سرگشته بر راه . .

بلور وجودت در آغوشم سخت شکستنی ست

باید مراقب ترک هات باشم . . .

آویزان می شوم از آستینت

از دست هات

و تو می روی چون من کافی نبوده ام،

و نخواهم بود

می روی

و

نگاه من

آویز می شود به جای پات . . .

باز زمان برداشت رسیده،

چنگکِ خاطرات،

ذهنم را می خراشد . .

من هنوز پی ِ محبتم . . .