لحظه های تنهاییم را
 
                      مثل هزار دانه انار سرخ
 
                                    له کرده ای زیر پات.

لحظه های تنهاییم را
 
                      باز

                           باید بدون تو طی کنم مهربان من

کاش یادم داده بودی

                         بی تو بودن را

                                 مثل با تو بودن

                                 مثل چون تو بودن

لحظه های تنهاییم زرد شده

                        از درخت خاطرات می افتند

                        باز

                            مثل همیشه

                                             زیر پای تو . . .

دستم را سخت می فشرم میان فرو رفتگی پهلوهات

          دستت را نرم گذاشته ای بر پشتم

می فشارمت ، در انتظار عصارۀ جانت ، سخت

می مکم پوستت را مثل زالوی نرم

آه نمی کشی

نمی دانی

که من از جنس نیلوفرم و

                       تو

                قربانی خاموش . . .

از انگشت هام می چکی حین ِ ساز زدن

باز آواز تو را نواخته ام ! ؟