سانسور شد . . .

چشمهایم را می بندم و می شمرم

                                     تا بیایی و بازشان کنی با بوسه نمناکت

دستهایم را می بندم، مبادا که دست دیگری بخورد بهشان

پاهایم زیر خاک پنهان می شوند، فقط برای تو تا تازه بماند

می شمارم تا بی نهایت

                              آرام

و تمام نیم و هفتاد و پنج صدم ها را هم می گویم

و بعد هر عدد گوش می سپرم به سکوت

                  شاید صدای پای تو آمد

                  شاید

می شمرم تا بی نهایت

پاهام، ریشه می کند، سبز می شوم

                 بگو بدانم :

                             آخر مگر بی تو می شود میوه داد ؟

اصرار داشت

همیشه می خواست قول بگیرد که خیانت نخواهم کرد به او

بارها گفته بود

هیچ وقت قول ندادم

لیک

هرگز خیانت نکردم

با شرم ، خواسته بودم که دوستم داشته باشد

چند بار

همیشه خجالت زده از خود

                           او قول داده بود

سرنوشتی که او رقم زد برای ما این بود :

من، تنها مانده در پشت، او به قول خودش خیانت کرده به من،

                                   دیگر دوستم ندارد . . .

با قلب شکسته ام چه کنم ؟

فرار نمی توانم کرد که بسته پاهام به امتداد نگاه تو

با فکر خسته ام چه کنم ؟

فرار نمی توانم کرد که محصور دست های مهربان تو گشته ام

می دوم و باز، زنجیر سخت تو باز می گردانتم

بگو چه کنم ؟