برگ ها زیر پایم خش خش می کنند

راه نمی روم

ایستاده ام و برگ ها خش خش می کنند ، له می شوند

ایستاده ام و چو سنگِ سخت می نگرم ، می شنوم

کسی گریه می کند

کسی آه می کشد

کسی می میرد

کسی می کُشد

کسی چیزی می دزدد

کسی زجر می کشد

کسی . . .

ایستاده ام و سردِ سرد خیره مانده ام

کسی می کشد خودش را

کسی نانِ شب ندارد

کسی می زند کودکش را ، زنش را . .  .

غم و غصه ؟

گریه؟

آه .  آه

سنگ سردم و این جا زمینِ مسلمانِ ماست

و کو ؟ آن خدا کو ؟

و یا ” مرد خوب خدا ” کو ؟

ایستاده ، چو سنگی به فکر زمینم

 و فردا !

و فردا ؟!!

بوسه

التهاب

آرامش

سیگار

            فراموش می کنم

        تو هم

            فراموش کن

گیتار

نت ها

آهنگ

اشتباه

اخم

              فراموش کن

گفته بودم که زود فراموش می کنم

نه ؟

پس تو هم فراموش کن

دست هایم را

چشم هایم را

          تمام حسّ غریب زندگی ام را

          تمام لحظه های سادگی ام را

          در انحنای ساده ی نیم رخ مهربان تو

          در شب ترین ، تیره ترین ، بی ماه ترین تار موهای سیاه تو

     در دست های پر اضطرابت

     در پشت پلک های بسته و بی نقابت

                                                         یافته ام

عزیزکم

     نگاه کن که چگونه باران تند بهاری همه چیز را شست

     نگاه کن که لحظه های تنهاییمان چه زود پر شد

     ببین که چشم منم پر است از باران . . .

 یه داستان جالب از مهدی امینی

من که برام جالب بود