.

بافته ی موهایم را باز می کنم

موج می زنم در باد

.

دختری می شوم تازه بالغ

شرم زده از برآمدگی های تازۀ زنانه

.

موهایم شانه می شود لای نگاهت

فکرت را می خوانم

دستهایت که بر هم می فشاری . .

.

می دوم از پیشت

حسودت می کنم

پَسَت می زنم

باز جلو می کشم

.

موهایم را می بافی

نفس هایت به شماره می افتند

می شمارمشان

.

غرق نشوی در فکرهای زیبا . . !

.

.

.

.

حالی

دوباره

با دست های جویده ناخن

میان صفحه های سیاه- سپید، نت؛

چقدر ناکوک بود

بعدِ این همه . . .

.

های

چه خوب نیست هیچ در این شهر

چه می ترسم

از هیبت رؤیاهای شوم ذهن پریشان

و پشت دخترکی سرخوش و عاشق پیشه، پنهان

.

کاش کولی ها از کوچه پس کوچه های شهر گذر می کردند

تا سازم را بغل کنم و بدوم دنبالشان

.

بی شانه

بی ساعت

بی ترس

همیشه بی نگران

.

و نه دنبال هیچ

و نه دنبال (. . .)

دیوانه . . . دیوانه . . . سرگشته . . . پریشان

.

کسی نامم را نداند . . . نخواندم . .

.

کجاست پس راه خروج از این شهرِ بی مکان ؟

.