.

این گونه که پیش می رویم

.      . در این میانۀ قتل و تجاوز و درد

.

ما

.     . شوکران جام بلورین را سر کشید خواهیم

.

دنیا

.     . مقابل مان

.       .       . سر تعظیم کرده بر زمین فرو

.

با دستهای خود

حتی

شاید

.

تیری به قلب من

تیغی درون تو

.

زهر هلاهل است

.           .       . زیستن میان اشک

آه

دردت به جان تلخ من

.        .            . ای مهربان

.

دیگر نایست

این جام شوکران به لبانت نهاده ام

.

.       .          .            .  .   . بدرود  .  .

.

.

آقا

. دلم رهاست

.    . نمی بگیری اش خواهی ؟

.     .        .            . چرا ؟

.

.

معبد

در گذر سده ها، قرن ها، هزاره ها

راوی دردها

جای شمع ها

.     . غصه ها

.     . گریه ها

بغض کرده

پنهان

.     . همچون ورمی آماسیده در خاک

.

معبد

زخم هزار تیشه بر دلش

وز دود آتش شب هنگام ،

.     .      .     .      .     . رو سیاه :

.     . من سنگ ایوبم !

.     . رو بآسمان

.     . زیر خاک

.

معبد به زیر خاک

تک نارون

بدون رود

خشکینه دستهایش به آسمان :

.     . من آهِ معبدم

.     . فریاد فروخوردۀ این سالها . .

.

پنهان کنید معبد پیر را

.     . از چشم نامحرمان نا به کار

اینجا هوا صدای ناله می دهد

گویی خدا سر شرم بر زمین دارد

.

ویران شود دلتان

.     . اگر

این ریش ریش

.     . دل خاک را

.     .        . بر هوا کنید . .

معبد مهر- مراغه

۶/۹/۱۳۸۸