.
منجوق دوز
آسمان شب
سوزنی به چشمم فرو رفته
صورتم خیس . .
.
روزهاست؛
اکلیل های آسمان
که
دیگر
نمی خندند
.
آخرین پستها
موضوعات
آرشیو
- آذر ۱۳۹۰
- آبان ۱۳۹۰
- تیر ۱۳۹۰
- خرداد ۱۳۹۰
- اردیبهشت ۱۳۹۰
- فروردین ۱۳۹۰
- اسفند ۱۳۸۹
- آذر ۱۳۸۹
- آبان ۱۳۸۹
- شهریور ۱۳۸۹
- مرداد ۱۳۸۹
- تیر ۱۳۸۹
- خرداد ۱۳۸۹
- فروردین ۱۳۸۹
- اسفند ۱۳۸۸
- بهمن ۱۳۸۸
- دی ۱۳۸۸
- آذر ۱۳۸۸
- آبان ۱۳۸۸
- مهر ۱۳۸۸
- شهریور ۱۳۸۸
- مرداد ۱۳۸۸
- تیر ۱۳۸۸
- خرداد ۱۳۸۸
- اردیبهشت ۱۳۸۸
- فروردین ۱۳۸۸
- اسفند ۱۳۸۷
- بهمن ۱۳۸۷
- دی ۱۳۸۷
- آذر ۱۳۸۷
- آبان ۱۳۸۷
- مهر ۱۳۸۷
- شهریور ۱۳۸۷
- مرداد ۱۳۸۷
- اردیبهشت ۱۳۸۷
- فروردین ۱۳۸۷
- اسفند ۱۳۸۶
- بهمن ۱۳۸۶
- دی ۱۳۸۶
- آذر ۱۳۸۶
- آبان ۱۳۸۶
- مهر ۱۳۸۶
- خرداد ۱۳۸۶
- اردیبهشت ۱۳۸۶
- فروردین ۱۳۸۶
- اسفند ۱۳۸۵
- بهمن ۱۳۸۵
۲۸ آبان, ۱۳۸۸ در ۱۲:۳۲ ق.ظ
چشمم لای کلمه هات به اینور و اونور پرتاب میشه
نمی دونم تو خیالم، وقتی این شعر رو می خونم باید به کجا نگاه کنم…آسمون؟ ستاره ها؟ سوزن و انگشتام؟سوزن و چشم تو؟ لبخند نداشته تو؟اشکی که از نوک دماغت می چکه روی دامنت؟کجا؟ این نگاه گیج می زنه…
۲۸ آبان, ۱۳۸۸ در ۱:۲۸ ق.ظ
به هیچ جا امین. چشماتو ببند فقط.
شعر هم گیجه، مثل نویسندش، مثل تو!
در ورطۀ نابودی میان این بی شمارانِ پراکنده، همه مان گیجیم؛
بی لبخندی،
حتی
گریه ای، اشکی
خواب هایم آشفته ست . .
۳ آذر, ۱۳۸۸ در ۱:۰۳ ب.ظ
خوب بود خوشم اومد
سلام
یعنی من وقتی یه کتابیو معرفی می کنم هستن کسایی که توی لیستشون می نویسن؟ بابا دممون گرم!
۹ آذر, ۱۳۸۸ در ۱۱:۲۲ ق.ظ
این اکلیل دقیقا چیه؟
سلام
۱۵ آذر, ۱۳۸۸ در ۸:۰۶ ب.ظ
ستاره ها، شاید اکلیل های آسمان باشند
:)
شاید اشک های آسمان باشند
شاید