• ۱۷ مهر ۱۳۸۸ | شعر | ۱۱ نظر

    .

    زمان ایستاده

    .

    سیاه جامگانِ بی واژه در انتظار

    . میخ حماقتی بر قلب هایشان

    .

    .

    آرامگاه امیدهای گنگ

    زیر نوای هزار کورسوی مرده چنگ می زند

    .

    در پشت نرده های میانِ پنج خط حامل

    دشت رهاییِ مردمک ها، مرده ست

    .

    ما را چه سود

    ما بی نوا مردمکانیم

    سپاهیان سیاه پوشِ بی صدا .

    ethernal-twangs

    • Digg
    • del.icio.us
    • Facebook
    • email2friend
    • Print this article!
    • Technorati