.

هوا را نَه،

لجنزاری را نفس می کشم

.

درخت بزرگ

جوانه ها و برگ های نوشکفته اش را به مرداب می افکند

.

هوا را نه،

تعفن لاشخورها را نفس می کشم

.

نه با قوها

که با کلاغ ها همساز می شوم ؛

سکوت موهبتی بود فراموش شده

. . .  . . . . . . . . . .  .  .  .   . خاموش

.

به که پناه بَرَم ؟

آسمان را نگریستم :

کسی نشسته بود آنجا، سیگار می کشید

. . . و حلقه های نرم دود بود که نرم می رفتند

.      .              . امید . .

.                      .         . . آه

.                                      . امید . . .

.

هوا را نه،

.       .    . . غریبه

. تلاشی اجساد برگ ها را

.                                   . دود می کنم

هوا را نه،

..            . . خدا را

.                        ... فوت می کنم

.