.

صدام را به صدات گره می زنم :

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . فریاد شو . .

.

.

.

تمام شب

با چشم های دریده، طاقباز

ترسیده و حیران فرار می کنم

باتوم بر پشت و شانه ها

میان خون و دود

میان نعره ها و ضجه ها

می دوم

از میان درهای شکسته خوابگاه

میان سرهای شکسته

.

خون جهنده

.

می دوم

.

زمین گرد است

می دوم و باز همانجام

زیر دست های نامردان کور

لای دودهای سوزآور و اشک چشم ها

می دوم

.

فرار کن از خشونت

رها کن

رها شو

.

می دوم

و چشم انداز، منظره ای سبز می شود

.

می دوم

.