.

زمان سریع می گذرد

. . . . . . . . . من که از حسرت گریزان بودم

. . . . . . . . . . . . . مدام خیره به خاطرات دیروزم

به فکر قلب های سیاه خودکاری

. . . . . . . . .که بین نوشته های من می کشیدی

به فکر دستان باریکت

. . . . . . . . .که لای انگشتهای گرم من می کردی

به فکر لحظه های پر اضطراب

. . . . . . . . .که بوسه از لبانم می دزدیدی

.

زمانه همین است

. . من پیر می شوم

. . . . تو ترس وهم آورِ چروک ها را نمی فهمی

و نا امیدی ام را،

. . . . . . . هر بار که در جست و جوی دست هات،

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . به بن بست می رسم

.

خیابان را

. . . . . . . با دست هایمان در جیب، طی می کنیم

با فاصله ای :

. . . . . . . . . به اندازۀ روح سرد تو

. . . . . . . . .. . . . . . نیاز پژمردۀ من

.

زمان سریع می گذرد

نمی توانم مکث کردن و بازگشت

دور می شویم

به فاصلۀ روزها . . .

.