.
این روزها پرسه می زنم لای دانه – دانه خاطراتت میان کوچه ها
.
. . . . . . . گم می کنمت مدام در ازدحام فکرهای دیوانه
.
چون شبنمی
.
بر برگ های خیالم می نشینی و گاهی،
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . آغوش خالی ام
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . لبریز می کنی
.
گم می شوم مدام . .
. . . . . . . . . . قاصدکم، صبر کن :.
. . . . . . . . . . . . . . شاپرک خیال من پیِ تو می گردد
.
. . . پیشم بیا که عمر شاپرک
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . اما
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . زیاد نیست . . .











۲۳ فروردین, ۱۳۸۸ در ۱۱:۵۸ ب.ظ
به نظر میرسد تدوام دست نوشتههای پیشین در “قاصدک” به تکامل انجامیده است؛ تکامل بلوغ “پوچ” فکر که در “اینگونه” بازتاب مییابد.
هنوز به سحر شاپرک معتقد نیستم،ولی شاید اینبار گمانی اشتباه در سر میپروراندم.
جادوی “قاصدک” بی “اما” شاید دلنشینتر باشد…
باری، بیشک “قاصدک” به مانند شاپرک زیباست، بیمدعا و غمانگیز …
۲۶ فروردین, ۱۳۸۸ در ۱۱:۰۸ ق.ظ
من لای خاطزاتم پاورچین پاورچین می رم بیدار نشن یه وقت دنبال چیزی می گردم کاش پیداش نکنم
سلام
۲۷ فروردین, ۱۳۸۸ در ۷:۴۶ ق.ظ
من با همون فرورفتن مرگ در آدمی موافقم تا فرو رفتن آدمی در مرگ
سلام
۵ اردیبهشت, ۱۳۸۸ در ۷:۲۸ ق.ظ
یک لقمه نان
چون کوفته شد
جان گشت و کند نان جانوری