.
دوباره دارم سقوط می کنم
. . . . . . . دوباره سقوط به عمق تمام فکرها
. . . . . . . . . . . . . . . به تمام آن سیاهی درونی ام
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . همیشه انگار صخره ای برای سقوط هست . . .
.
دوباره سقوط می کنم
و می دانی ؟
. . . . . . . هر بار انگار تقلاهایم برای ماندن کمتر است
. . . . . . . هر بار سریعتر سقوط می کنم
.
.
این بار تندتر از همیشه
. . . . عمیقتر از همیشه
.
فقط اشک می ریزم درون سیاهی
گریه می کنم برای آن همه آرزوی فنا شده
.
. . . . . . . . . . . . . وای
. . . . .. . . . . . . . . بی خیال
. . . . .. . . . . . . . . آنقدر بزرگ شده ام که تمامشان را به گور بسپارم
. . . . .. . . . . . . . . و دل خوش کنم به مرد سپیدپوشی که دروغ بزرگ خوشبختی را برایم هدیه بیاورد
. . . . . . . . . . . . . ولی
. . . . . . . . . . . . . وای
. . . . . . . . . . . . . کجاست آن همه آرزوی زیبای کودکی هایم ؟
. . . . . . . .. . . . . . کجاست آن همه توانایی هایم ؟ و آن همه تعریف هرزۀ هر روزه
.
.
فراموش نمی کنم
دیگر نمی خواهم خودم را به فریب فردای بهتری شاد کنم
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . نه
.
.
سوخته ام
نمی گویم حرام شد
. . . . . . . . . . . خودم کردم
. . . . . . . . . . . خودم
در سرزمین مردمان دروغ گویی پیر می شویم
. . . . . . . . . . . . . . . . نمی اندیشیم
. . . . . . . . . . . . . . . . عمل نمی کنیم
. . . . . . . . . . . . . . . . زندگی می کنیم
. . . . . . . . . . . . . . . . ساده
. . . . . . . . . . . . . . . . می میریم
.
فراموش نمی کنم
. . . . . . . . . . آن انار هزار تکۀ سرخم زیر پای رهگذر تاریخ
.
. . . . . . . . . . . . . . . . و آه
. . . . . . . . . . . . . . . . که بی اثری رفته ام
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . می روم
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . می رویم
.
فراموش نمی کنم جانم
.
اما
. . . فسوس
. . . . . . فراموش شده ایم ما
. . . . . . . . . . . . . . . . از همان ابتدا . . .
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
۲ اسفند, ۱۳۸۷ در ۱۱:۲۵ ق.ظ
ما همه بخشی از همون مردمان دروغ گویی فقط دلمون می خواد بهمون راست بگن! دلمون نمی خواد خودمون راست باشیم!
———————–
می دانی زندگی یک سرگرمی طولانی ست! سرت که گرم نباشد ، پوچ می شوی!
۳ اسفند, ۱۳۸۷ در ۱۰:۵۳ ب.ظ
سل___________________________ام .
ممنون. آره چند روزی شمال بودم .شمال همیشه شماله(عجب جمله فیلسوفانه ای!) . ابر ؛دریا؛ صدای موج؛ … همه اسبابی مهیاست که شعر بگی و خلق کنی ومن تعجب می کنم چرا همه مردمش شاعر نمیشن !
بگذریم.
ممنون که بازم شعراتو برام ایمیل کردی . و بازم نشون میده نظرم برات مهمه . من یک نقل قولی بکنم از یه عصب شناس مشهور ایرونی که اگه به هر دانشجوی پزشکی اسمشو بگی حتما میشناسدش :دکتر حسن عشایری یه جایی صحبتش با علی نصیریان گل انداخته بود تحلیلی کرد که هیچوقت یادم نمیره. او گفت در وجود همه انسانهاو در سنین مختلف بیش و کم هیجانات سرگردان هست . در برابر این وجود غیر قابل انکار که هی خودشو به در و دیوار روح آدم می کوبه و چه محکم انسان چند راه پیش رو داره ۱- سرکوب و انکار یعنی بدترین رفتار ممکن۲-بیرون ریختن و تخلیه از طریق ورزش ؛ داد زدن و… ۳- عبوردادن این مجموعه هیجانات از فرآیندی سخت؛ پیچیده؛ طولانی؛ دردناک و پر خطر و تبدیل آن به فضیلت که کار هنره . حقیقتش گاهی وقتا که شعرای خودمو می خونم احساس می کنم یه جورایی دارم این فرایند عجیب و غریبو دور می زنم یعنی یه چیزی گوشه دلم قلمبه شده به هر نحو ممکن میخام یه جایی بگم یه جایی ثبتش کنم نمی دونم خلاصه یجوری از شرش خلاص شم. خب اشکالی هم نداره ولی دیگه هنر نیست این کار . پس بدل به فضیلت هم نمیشه خب ممکنه بگم ولی فرصت اینکه من جون بکنم و ریاضت بکشم تواین جنگل زندگی امروز نیست خب نباشه عوضش خود این قمار وارد شدن به همچین فرایندی مزدشو توی دل خودش داره :خنک آن قمار بازی … گاهی وقتا حس می کنم تو هم گرفتار همین مشکل من میشی . یادمه شعرایی ازت خوندم که کاملا حس اینکه تجربه نیم گذری از کنار چنین زجری رو حداقل داشتی مشخص بود . درپایان : در ژرفای روح خویش بنگر و با خود راست باشد . من با سیر و سلوکم برای تو پر ابهامم . خوارم مدار که هزاران دشمن داشته ام ( مختومقلی فراقی شاعر ترکمن-قزاق)فقط اگه از شنیدن ای حرفام ناراحت یا خسته میشی خواهش میکنم بگو دیگه اینجوری ننویسم خوشبختانه فضای مجازی این چیزاش خوبه که بی رودروایسی آدم می تونه حرفاشو بزنه . از موسیقی برام گاه گاهی خبری مطلبی چیز دندون گیری بفرست قربانت آرش .
۵ اسفند, ۱۳۸۷ در ۹:۲۱ ق.ظ
سقوط سرنوشت محتوم همه مونه
سلام
و انارهای ترک خورده
له شده
زیر پا مانده
مچاله
۷ اسفند, ۱۳۸۷ در ۱۲:۰۶ ب.ظ
مثل منحنی سینوس ایکس ضرب در یی به توان ایکس هربار سقوطامون شدیدتر میشه
۱۸ فروردین, ۱۳۸۸ در ۲:۰۹ ق.ظ
Je Ne Regrette Rien
No, nothing of nothing
No! I don’t feel sorry about anything
Not the good things people have done to me
Not the bad things, it’s all the same to me.
No, nothing of nothing
No! I don’t feel sorry about anything
It’s paid for, removed, forgotten,
I’m happy of the past
With my memories
I lit up the fire
My troubles, my pleasures
I don’t need them anymore
Broomed away my love stories
And all their tremble
Broomed away for always
I start again from zero
Non ! Je ne regrette rien
Ni le mal, tout ça m’est bien égal !
Non ! Je ne regrette rien
Because my life, my joys
Today, they begin with you.
http://www.youtube.com/watch?v=Q3Kvu6Kgp88