.

دست هایم به قعر شب فرو می رود

سینه ام تمام تاریکی مبهم را فرو می کشد

و پستان هایم شیر می دهد ستاره های بی پناه را

.

این گونه فرار می کنم از نومیدی

با لمس شب :

. . . حسّ بمان و باش

.

این گونه لب به لب سوگند عشق می دهم و

. . . . . . . . . . . . . . . . . روی زمین پرواز می کنم

.

این گونه فراموش می کنم

افکار مشوش را

. . . . . . . . . . خاموش می کنم . . . .

نکند همه اش یک تقلید نا آگاهانه باشد ؟

. . . . . . . . یک نسخه برداری آزاد ؟

. . . . . . . . یک رونوشت ضعیف از حرف های تو ؟

.

. . . . من عاشق ِ نکندهام

. . . . . . عاشق شب بیداری برای خواندن چند فصل بیشتر

. . . . . . عاشق خواب صبح

.

اما

نکند خسته شوی

نکند فرار کنی از عادت ِ من ؟

. . . . . . . . . . . . . . . دوباره

. . . . . . . . . . . . . . . دوباره

. . . . . . . . . . . . . .. .  . دوباره  ؟.

.

.

.

.

ما راه اهلی کردن هم را خوب نمی دانستیم

. . . . من وحشی ام

. . . . تو سرکش

.

می ترسم که باز، طغیانی در راه باشد . . .

.

.

.

.

.

.

.

.

.

دوباره دارم سقوط می کنم

. . . . . . . دوباره سقوط به عمق تمام فکرها

. . . . . . . . . . . . . . . به تمام آن سیاهی درونی ام

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . همیشه انگار صخره ای برای سقوط هست . . .

.

دوباره سقوط می کنم

و می دانی ؟

. . . . . . . هر بار انگار تقلاهایم برای ماندن کمتر است

. . . . . . . هر بار سریعتر سقوط می کنم

.

.

این بار تندتر از همیشه

. . . . عمیقتر از همیشه

.

فقط اشک می ریزم درون سیاهی

گریه می کنم برای آن همه آرزوی فنا شده

.

. . .  . . . . . . . . . . وای

. . . . .. . . . . . . . . بی خیال

. . . . .. . . . . . . . . آنقدر بزرگ شده ام که تمامشان را به گور بسپارم

. . . . .. . . . . . . . . و دل خوش کنم به مرد سپیدپوشی که دروغ بزرگ خوشبختی را برایم هدیه بیاورد

. . . . .  . . . . . . . . ولی

. . . . . .  . . . . . . . وای

. . . . . .  . . . . . . . کجاست آن همه آرزوی زیبای کودکی هایم ؟

. . . . . . . .. . . . . . کجاست آن همه توانایی هایم ؟ و آن همه تعریف هرزۀ هر روزه

.

.

فراموش نمی کنم

دیگر نمی خواهم خودم را به فریب فردای بهتری شاد کنم

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . نه

.

.

سوخته ام

نمی گویم حرام شد

. . . . . . . . . . . خودم کردم

. . . . . . . . . . . خودم

در سرزمین مردمان دروغ گویی پیر می شویم

. . . . . . . . . . . . . . . . نمی اندیشیم

. . . . . . . . . . . . . . . . عمل نمی کنیم

. . . . . . . . . . . . . . . . زندگی می کنیم

. . . . . . . . . . . . . . . . ساده

. . . . . . . . . . . . . . . . می میریم

.

فراموش نمی کنم

. . . . . . . . . . آن انار هزار تکۀ سرخم زیر پای رهگذر تاریخ

.

. . . . . . . . . . . . . . . . و آه

. . . . . . . . . . . . . . . . که بی اثری رفته ام

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . می روم

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . می رویم

.

فراموش نمی کنم جانم

.

اما

. . . فسوس

. . . . . . فراموش شده ایم ما

. . . . . . . . . . . . . . . . از همان ابتدا . . .

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.