میان شعله های شهوت و عشق

. . . .. . . . . .. . . . . .. . پسری را مرد می کنم

و بکارت خسته مان میان ناله ها گم می شود

هنگام لذت کامل . .

آن نفرت درون چشم ها چیست پس؟

.

چشم های مرا می بندد و فرار می کند از من

.

و من ،

.

خسته و حیرت زده در برزخ تخت بر سینه های دخترانه ام دست می کشم

.

مرد ،

ترسیده از خود ِ سیاهش

دور می شود از من

.

انگار

زن

تجلی چیزیست که فراموش باید شود در او

سیگاری

لبخندی

فراموش می کنیم اینها را

تا دفعه بعد

شاید . . .

تازه فهمیده ام که سرانجام پس از بیست و چند سال

                            یاد گرفته ام
                                           
                                             معمولی باشم

          مثل همه

             نه مثل من

انگار من وجود ندارد در دنیای آشفته ی مثلا مدرن ما !

یکی شده ام از هزار

                  از میلیون

پذیرفته ام انگار
 
                      شاد زیستن گوسفندی را . . .