دستهایم به قعر شب فرو می رود

سینه ام تمام تاریکی مبهم را فرو می کشد

و پستانهایم شیر می دهد ستاره های بی پناه را

اینگونه فرار می کنم از نومیدی

با لمس شب :

حسّ بمان و باش

اینگونه لب به لب سوگند عشق می دهم و

                                         روی زمین پرواز می کنم

اینگونه فراموش می کنم

افکار مشوش را ، خاموش می کنم . . .