.

بی خواب

در بستر

هم آغوش بکارتی ناخواسته

.

حوّا گونه

داوطلبم

.

شیطان!

این سیب های ممنوعه کدامینند؟

.

مشق سیاه بختی به هزار باره نوشتن چه سود؟

.

شور گناه

و

لذت سرکشی به کنار

.

نقش زنانگی مگر از ابتدا چه بود؟!

.

.

بافته ی موهایم را باز می کنم

موج می زنم در باد

.

دختری می شوم تازه بالغ

شرم زده از برآمدگی های تازۀ زنانه

.

موهایم شانه می شود لای نگاهت

فکرت را می خوانم

دستهایت که بر هم می فشاری . .

.

می دوم از پیشت

حسودت می کنم

پَسَت می زنم

باز جلو می کشم

.

موهایم را می بافی

نفس هایت به شماره می افتند

می شمارمشان

.

غرق نشوی در فکرهای زیبا . . !

.

.

.

.

حالی

دوباره

با دست های جویده ناخن

میان صفحه های سیاه- سپید، نت؛

چقدر ناکوک بود

بعدِ این همه . . .

.

های

چه خوب نیست هیچ در این شهر

چه می ترسم

از هیبت رؤیاهای شوم ذهن پریشان

و پشت دخترکی سرخوش و عاشق پیشه، پنهان

.

کاش کولی ها از کوچه پس کوچه های شهر گذر می کردند

تا سازم را بغل کنم و بدوم دنبالشان

.

بی شانه

بی ساعت

بی ترس

همیشه بی نگران

.

و نه دنبال هیچ

و نه دنبال (. . .)

دیوانه . . . دیوانه . . . سرگشته . . . پریشان

.

کسی نامم را نداند . . . نخواندم . .

.

کجاست پس راه خروج از این شهرِ بی مکان ؟

.

ریز ،

ریز

نه چونان آینه ای خرد شده

.

همچون یخ

………… ابتدای بهار

.

آه

…..عزیزترینم

.

بی آن که لذتی

………..بی آن که حس خوب

………..………..……….. رضایتی

چون حفره ای تهی

محض تو، محض مردانگی، محض خیال . . !

.

بگذار

…….. ما را بهار

…….……….. جوانه زند

.

بادی

……….. مگر

………..……….. جدایمان کند

.

………..خاکی

…………..……..تگرگی

………...………..………. روییدنی

شاید . .

.

.

این نفس های مرگ بار

آه

خوابم میآید

مرگ مگر چه بود که ترس نه، که اندهی بی پایان داشت؟!

.

هر روز

بی شکّ مرگ ستاره ها برخاسته ایم

.

و به امید

پر شکّ هست شدن هزارانشان امشب . . .

.

.

موهایم فِر خورده لای دست و پای مرد

همچو پیچکی، رونده ای . .

.

حسرتا

.

مرد بی تفاوت است

با خشونتی غریب می رود

.

تابِ طره ها چونانِ هیبتش به جاست . .

.

آه، مرد

رفتنت

بسی ز مردنت مقابلم . . !

.

دو

دو

خرداد

دو

دو

سه

هفتاد و شش

هشتاد و هشت

دو

.

.

هیچ

هشتاد و نه

هیچ

هیچ

…

.

به گوشم غمی زمزمه می کنی

زخمت را به خنده گرفته ام

.

مشو، متأسفم، خشمگین

داده اند واژه ها به گوشهایم نظم را از دست . .

.

فرق صحیح و غلط را

.                         . آیا

.                          .     . تو می توانی اَم گفت ؟

.

بنگر به خنده های دروغینم :

خط کنار لبانم امضای خوشبختی نیست

.

اینجا من و دروغ با هم تو می گوییم . .

.                   . با هم هماره می خندیم

.                   . با هم، همه، حماقتهایمان را مدام می بالیم

.

شرمنده

نظم واژه ها

ساختار زبان

همه در بی قانونیِ ذهن من غرقند

.

فرق میان حس نگاه تو وان غریبه

.                   . .                   .نیز . . .

.

.

در روزگار صلوات خوانانِ دزد

پیرزنی کم سن و سال؛ دخترکی ملول، خموده، سر به زیر؛ یا مادری به هزار کودک آویخته ام خواندند . .

.

دوست داشته هایم را لای کاغذهای مچاله

به سطل می سپرم

.

هر روز

با هر خبر . .

.

خورشید را، عاقبتی سرد، ورق می زند

ابرها،

پر شوم،

اضطرابِ صبحند

.

.

ما در کلاس

درد را مدام هجی می کنیم

مردن هزار بار صرف می شود

.

و عشق و پرواز و زندگی…  چه؟ چه گفتی باز؟

.

این روزگاران، روزگاران عجیبی ست

ما رنج کشیدگانِ سختِ تاریخیم

بگذشته از تمامی دردهای ناتمام

.

آه

خورشید

خورشید

آه

گرمای کنونی ات عشق است . .

.

دهان من خشک

نفس تو تلخ

.

پی آب وجودت آن همه دیوانه وار بوسیدمت . .

.